274 J. DUYMAERVANTWIST 



(leszelfs Tcrdere ontwikkeling; en wij merken het in dit tijdvak op, dat vrede 

 en rust geen volstrekt vereischte zijn tot eene gelukkige beoefeuing der 

 kunsten en wetenschappen, maar dat deze, bij het Toorwaarts streven van 

 een volk, waarbij zicli eene groote mate van kracht openbaart , ook onder 

 het gedruisch der wapenen hare plaats kunnen vinden. De gouden eeuw 

 der kunsten en letteren in Griekenland was niets minder dan een rustig tijd- 

 perk ; cicero schreef zijne wijsgeerige werken , yihgiliijs zijne Herdersdichten 

 te midden van bloedige burgeroorlogen ; en de Italiaansche geleerden bren- 

 gen , onder dezelfde orastandigheden , de oude wetgevingen en letteren uit 

 hare schuiihoeken te voorschijn, munten als dichters en redenaars uit, vestigen 

 de inrigtingen van hooger onderwijs , en oefenen alzoo eenen beslissenden 

 invloed op de beschaving van Europa. 



De groote man, die, volgens de eenstemmige getuigenis van alle schrijvers , 

 de stichter is geweest van eene school , die in een aanzienlijk gedeelte van ons 

 werelddeel , der regtswetenschap eene nieuvsc gedaante heeft gegeven, schijnt 

 zijne regtsgeleerde vorming geheel aan zich zelven verschuldigd te zijn ge- 

 weest; en gelijk toevallige, in schijn onbeduidende omstandigheden tot de 

 gevfigtigste navorschingen en ontdekkingen kunnen leiden , zoowas eene vraag 

 aan irnerius gedaan naar de beteekenis van een Latijnsch vi^oord, waarop een 

 uitleggcr van het Evangelic van Mattheus stuitte , voor hem de eerste aanlei- 

 ding om zich met de Romeinsche regtsverzamelingen bekend te maken. — De 

 beroemde Italiaansche dichter dabte ondervond, in plaats van aanmoediging 

 bij zijne medebux-gers , al de gestrengheid van de Florentijnen, en werd door 

 hunne onregtvaardige vonnissen voor altijd uit zijn vaderland verbannen. — 

 Onder alle de voornarae mannen van de veerliende eeuw heeft petrarcha. zich 

 als hersteller der oude letterkunde de grootste verdiensten bij tijdgenoot en 

 nakomeling verworven. Reeds zijne vroege jeugd levert ons de bewijzen op 

 van een warm gevoel voor het edele en schoone, van eene volharding en ijver, 

 die door de vele moeijelijkheden , waarmede hij te worstelen heeft, nog sterker 

 worden aangevuurd; en met innig welgevallen zien wij den jongeling weenen 

 bij het branden van de schriften der Ouden, welkc zijn vader moedwillig ge- 

 noeg aan de vlammen heeft ten prooi gegeven , om hem van den omgang met 

 CICERO en zijne andere vrienden uit den klassieken tijd te berooven, en hem 

 tot de beoefening der regtswetenschap te noodzaken. Maar de vader vcrmogt 



