ST R A T I 0. K>?i • 191 



se verier. ' Ne affectuum turbine abripi patiatur ; ne immodicae frena 

 laxet concitationi ; ne manuum artificia , ne digitorum persequatur argutias , 

 ne crebriori utatur gestu. Quemadjnodum in ejus Stilo , sic in ejus 

 Pronuntiatione ardeant , ferveant quidem multa , sed ita , ut ardor gra- 

 vitate temperetur et pia quadam verecundia. Quae non minus Oratori 

 erunt observanda , qui apud tribunalia dicat , etiamsi forte huic incitatius 

 interdum siraulque asperius et contractius pronuntiandi genus concedamus , 

 neque semper ille , tum in dicendo , turn in faciendo , ( uti hoc a fabio non- 

 nunquam vocatur) i. e. declamando, ejusdem adstrictus sit legibus gra- 

 vitatis , quam inter Praeconis Divini virtutes palmariam .et omnium caetera- 

 rum propemodum caput judicaverim. Uterquevero, et Divini verbi Minister, 

 et causarum Patronus , quibus plerosque reliquos addatis Oratores , quidquid 

 nlmis scenicum est , respuant. Non Comoedum te esse , sed Oratorem volo , 

 inquit quingth-ianus ; neque minus egregie cigero distinxit inter Oratores, 

 quos nempe ipsos veritatis adores, et Histriones, quos ejusdem veritatis 

 tantum imitatores appellaret. — Sicut igitur a magnifica et splendida Poeta- 

 rum tragicorum elocutione imitanda sese abstineat ille , qui Prosa oratione 

 aliquid conscribat , ita longe alia sit agendi ratio in Theatris , quam in 

 suggestibus Oratoriis. Histrioni seu Scenico v. c. licuerit et satagere nonnun- 

 quam , et ambulare , et procurrere , et resilire , et in acutissimos erumpere 

 sonos , et quasi furere atque bacchari , haeccine vero Auditores, in eo, 

 qui coram judice dicit, aut qui orationem edit sacram, jure non reprehen- 

 detis ? Sine dubio ! Quo facetius mihi tullius rabulam quemdam de foro , 

 satis mobilem et inter disputandum bic illic discurrentem , subridens fertur 

 rogasse , quotmillia passuum declamasset. — Cui dicto non dissimile est illud a 

 GAJO JCLio , cum ex cubioke , qui , causam agens , toto corpore in utramque par- 

 tem vacillaret, ironice quaereret , num e lintre (i. e. navicula) loqueretur. 

 Satis ardua au tern quaestio est , quoad nobis Oratoribus, sive, ut generalius 

 loquar , quantum seu quatenus nobis , extra scenam recitantibus , concessum sit 

 Histriones in agendo imitari; namque et Oratorem borum ad exemplum aliquan- 

 tulum componere se posse, et ex re scenica contemplanda, aeque atque ex Poetis 

 tragicis et comicis legendis , fructum qualemcumque in eum redundaturum esse, 

 quis vestrum non viderit ? Et quis inter vos gicebonis non meminerit , hosch, 

 qui Scenicus tunc temporis clamores , uti Veteres dicebant , Romae faciebat , 

 {far furore Itali recentiores hoc vocant ) roscii , inquaui, artificia plus semel 



