O R A T I O, 198 



pronuutiant , personas, quas vocant, attinet. Prolatis hac in parte a me non 

 pauca addi possent , nam v. c. nihildum , ne verbum quidem , de Horatiana ilia 

 dixi regula: si vis me Here, dolendum est primum ipsi tibi, quae communiter 

 et in Auctore vera est et in Actore. Cui consentiens cigerohis est locus, 

 docentis : « fieri non posse , ut oderinl , ut invideant , ut pertimescant , ut ad 

 fletum misericordiamque deducantur ii , qui audiunt , nisi omnes illi motus 

 in ipso Oratore impressi atque inusti videbunlur. » n t),"jft 



Kg magis igitur , Auditores, in Pronuntiatione non secus atque in Stilo per 

 nobis placebit quidquid non falsa simulatione effictum , sed ex ipsa natura arrep- 

 tum , expressum , haustum erit, cum in ambobus e diverso ea perbor- 

 rescemus, quae noa vera animorum inflammatione , uti tulucs dixit, 

 existunt, nihilque in se habent, quod imo ex pectore emanatum sit. Pectus 

 est quod disertos , pectus est idem , quod egregie declamantes facit. Ut quisque 

 maxime commotus erit ipse , ita facillime alios movebit. Ecquid novistis fabu- 

 1am illam sive historiolam, ab atjlo gellio nobis servatam, de veteri quodam 

 Graeco Histrione , polo nominate ? Qui in tragoedia sophoclis Electra , 

 ELEGTRAE personam agens manibusque urnam tenens , qua dilectissimi fratris 

 ORESTis ossa contineri dicebantur , adeo voce , vultu , motu , collacrymatione 

 denique miserabilis fuit , ut omnibus spectatoribus fletum excuteret atque 

 singultus Quid mirum ? Infelix iste pater , aliquot diebus ante , morte filium 

 ainiserat carissimum , cujus urnam, ac si orestis reliquiae essent , gestans, 

 ELEGTRAEque quasi dolorem referens , suos ipsius tristissimos sensus , suum 

 ipsius acerbissimum luctum exprimebat, 



Satis superque audivimus, Auditores, quippe multorum Rbetorum vocibus 

 pervulgatum est, comjiositionem sive Orationem , perfecta quae sit , 1) emenda- 

 tam esse debere seu puram , 2J dilucidam seu planam et perspicuam , 3) at- 

 que pulchram denique sive ornatam, qua postrema virtute habilitas, quae 

 dicitur, Stili conlinetur. Ad Orationia autem munditiem , quod profecto 

 nemiuem vestrum fugit , postulatur , ut v. c. leges ne infringantur Gram- 

 malices , ut vocabulorum servetur integritas , neve haec aliqua sua parte 

 fraudentur , aliis verbis , ut ne Stilus metaplasmis scateat , qui tantummodo 

 aut orationi , numeris adstrictae atque devinctae , aut sermonis velocitati 

 familiaris dandi sint ; ut nulla locutione insolenter nova , nulla obsoleta , 



B b 



