196 BARTHOLDI HENRICI LULOFS 



(licentem ipsum operae mutatione recreat? Qui vero omnia, uti inntiit 

 FABiPs, una spiritus ac soni intentione pronuntiabit, is profecto aut somniim 

 pariet , aut satietatem , ne fastidium dixerim et nauseam. Quorsum etiam 

 spectat, quod praecipit cigero , ut admiratio et summa laus in dicendo 

 umbram habeat aliquam atque recessum , quo magis id, quod erit illumina- 

 tum , exstare atque eminere videatur. Idemne , quaeso , minus proficiet ad 

 facultatem pronuntiandi , quam ad Elocutionem? Quid causae sit, cur nege- 

 mus ? Neque non , testante eodem tullio , hoc optime perspexisse visus est 

 ijle supra memoratus Bosnius , omnium sui temporis artificum Romae multo 

 laudatissimus , et ipse, Lutetiae Parisiorum cum essem , plus semel 

 admiratus fui in celebrato talma , qui Histrionum Franco - Gallorum facile 

 princeps et erat et habebatur. Ne proinde, uti QUinCTiLiAirus significat, 

 omnia aut clamose dicamus , aut intra loquendi modum quotidianum. 

 In primis etiam illud vitemus cantandi vitium , quod ingratius dicam an 

 foedius ? Etiamsi enim neutiquam negamus , (quod et ipse gigeho affirmavit) 

 in Oratione , sive planius ut loquar , in Pronuntiatione, aliquem cantum esse 

 obscuriorem , caveamus tamen , ne obscurior ille cantus , qui in versibus 

 recitandis tragicis et orationibus gravioribus hie illic aures permulserit , in 

 canticum prorsus deflectat, neve, imo, cum in minutis apud tribunalia causis 

 vcrsemur , disputatiunculas nostras voce tarn flebili recitemus, ac si lugubres 

 ejulemus naenias sive psalmodias in pompa quapiam funebri. — ^ 



Quamquam igitur, Auditores, uti in Actione , ita in Oratione, varietati 

 magnas tribuimus partes, haec tamen varietas eo usque extendenda non est, 

 ut aequalitatem prorsus negligamus, quae in ipsa ilia varia et multiplici , tum 

 scribendi , tum agendi ratione , semper dominetur , necesse est cujusque ex 

 legibus v. c. Pronuntiatio iraparibus sonis atque spatiis subsultare non 

 debet, neque aut tardior esse, aut ocior, quam fas sit. Admiramur v. c. in 

 SALI.D3TI0 , Historico Romano, immortalem Stili velocitatem (sicFABins) , nimis 

 raptim vero scribere et incisim , sicuti quorumdam recentiorum Franco-Gallo- 

 rum est vitium , habet quod lectorem fatiget , praeproperaeque (initimum est 

 satietati. Similiter laudandus nobis erit Pronuntiator , cujus neque nimia 

 tarditas segnitie animos solvat , neque in agendo immodica volubilitas cuncta 

 ita confundat, omnis ut pereat distinctio et gravis aflectus. Promtum sit os, 

 inquiebant Veteres, non praeceps , moderatum, non lentum ! — 



