204 BARTHOLDI HENRICI LULOFS 



seu Perorationi* sive Epilogi appellationibus insigniuntur, Neque minua 

 bene profecto tenetis , singulis hisce partibus suum in genere peculiarem 

 Stilam esse dandum, suam, a caeteris sejunctam Elocutionis rationem, 

 suum, ut sic dicam, varium atque non unum colorein, ita ut v. c. aliter in 

 initiis scribamus quam in conclusionibus , aliter, cum narramus, aliter, cum 

 nobis aliquid probandum est. Sed quid hie millies dicta repetam? Significare 

 tantum volo , iisdem fere praeceptis , quibus Compositionis differentiae bic re- 

 gantur, etiam teneri Actionem. Sic, ut uno alterove exemplo rem explanem, 

 cautionem adbibendam nobis esse docent Magistri , ne in Exordiis sive Prooe- 

 niiis statim nimis exsurgat Oratio , aut immodico feratur impetu torren- 

 tisque instar sese praecipitet ; quae contra lenis prolabi debeat , et tenuis 

 esse et modesta atque placida , quo facilius se in legentium animos , (cereos 

 adhuc in quamcunque partem flecti ) insinuet in eorumque irrepat sensus atque 

 penetret. «Qui enim (inquit cicero) non praeparatis auribus inflammare 

 rem coepit , fuxere apud sanos , et quasi inter sobrios bacchari vinolentus 

 Tidetur. » vWi'jiV ttjVaiim'j'f.'j mn> i*i i»i»' 



Haec omnia autem nonne pariter observet necesse est Pronuntiator , qui 

 idem , loqui incipiens , modestia sese commendet yultus voceque temperata 

 aliquanto et submissiore , nee non gestu et rariori et placidiori atque laterumleni 

 tantummodo in utramque partem motu ? Non haec omnia facient ad Auditores , 

 jam a limine orationis , nobis conciliandos ? Fingatis enim vobis Oratorem 

 Ecclesiasticum, qui, postquam citato gressu in suggestum convolaverit , 

 sine ulla verecundia ilico os ostentet , grandia sonaturum , repente maximam 

 efTundat Tocem , caputque insanientis instar rotans , brachia vebementer 

 dextrorsum et sinistrorsum jactet, agitet et quasi projiciat , pulpitum 

 manibus pulset , ululetque mugiatque, ac si BRroAiNins sit rediviyus. 

 Franco - Gallorum vetus ille sacer concionator , damnatorum in Tartari 

 flammis tormenta cruciatusque vividis depingens coloribus! Num, quaeso, pute- 

 tis , hominem istum reverentiam , an vero cachinnos apud eos , qui audiant 

 bonaque satis sint praediti mente , excitaturum esse ? — Nee minus in vestibulis , 

 quae cicehobi dicuntur , Orationum prae aliis rebus id curae habeamus , 

 ne quod Stili a nobis committatur vitium , seu v. c. mendum sit Gram- 

 matices , seu verbum ponatur aut insolens , aut translatum , aut ab obsoleta 



