R A T I 0. 207 



jacularetur , aut MitONEM summa animi vocisque contentione defenderet , 

 atque, dolore se deficere sentiens, haec verba miserabiliter emitteret: «sed 

 finis sit, neque enim prae lacrymis loqui jam possum.)) Quibus admira- 

 tionibus principum illorum Oratorum prosecuti essemus Actionem ; Actionem , 

 inquam , praeclaram illam , in auribus sedentem easque percellentem ; Actio- 

 nem illam , imum in pectus penetrantera , mirificis soni intentionibus , inclinatio- 

 nibus, remissionibus , flebili , qua animi frangantur , suavitate , haec pectora 

 modo instigantem et accendentem , modo lenientem atque mulcentem , modo 

 exprobrantem , irridentem , conturbantem ! 



Quae autem hie dixi , Auditores , de accommodanda Pronuntiatione et Actione 

 ad quatuor principales orationum partes, quibus aut delectet, aut persuadeat, 

 aut flectat Orator, extendantur turn ad universas , quae tractentur, causas, 

 turn ad sententias et singula verba. De causis , sive potius de omni , quod 

 oratione persequamur , argumento , nee non de diversis Oratorum generibus 

 supra jam vidimus, neque necesse est, ut quae de Actione, quatenus cum 

 singulis sententiis et verbis ad amussim congruere earn oportet , dicenda nobis 

 essent, fusius exponamus. Quid enim vos hac in re diutius morer, cui nullum 

 sit dubium , quia ex iis, quae jam monui, afifatim sit perspicua? Sufficiat 

 (quod v. c. ad verba attinet) quingtiliaiium citasse docentem , eadem verba, 

 mutata pronuntiatione , indicare , affirmare , exprobrare , negare , mirari , 

 indignari, interrogare, irridere , elevare. Quemadmodum autem in Stilo 

 quodvis verbum neque majorem , neque minorem significandi vim habeat, 

 quam res ipsa, quae hoc vocabulo indicatur , sic pronuntiandi cujusque 

 verbi ratio eadem regula metienda est, ut ne in declamatione huic illive 

 vocabulo plus appendatur ponderis, quam illud ferre possit. Attamen simul 

 observare non praetermiserim, quam perperam illiagant, qui in omnia, quae 

 sibi aliquanto extantiora videantur verba, voce incumbere velint bisque, ut 

 Veteres dicebant, instare et in his quasi requiescere; qua nimia singula 

 quaeque distinguendi libidine distinctio et effectus generaliores facile peribunt. 

 Quid? Et hie suam partem obtinet , Auditores, praeceptum illud , quod supra 

 ad ciGEBOHis verba conformavimus , ut Pronuntiationi , non minus quam 

 Stilo , sua sit umbra atque recessus , quo magis , quae illuminentur , in lucem 

 prodeant. 



