mS BARTHOLDI HENRICI LULOFS 



Haclenus a me monitis , Auditores , de consensu Eloqueutiam inter cor- 

 poris et Eloquentiam interiorera , non pauca , quae adderenlur , haberem , 

 nisi temporis ratio intra suos circumscribi fines orationem juberet. Sic v. c. 

 nonnulla alioquin mihi forent observanda de versibus sive de oratione 

 ligata, alio modo et scribendis, et pronuntiandis , quam ea componamus 

 ac recitemus, quae poeticis numeris exemta sunt, i. e., quae Prosa sive 

 soluta Oratione traduntur. Qua forsitan occasione illos leviter perstrin- 

 gerem , qui , nulla metri habita ratione , omnem operam navant , ut 

 quos recitent versus , non Vorsae, sed Prosae simillimi esse videantur ; 

 unde ejusmodi hominibus , carmen quoddam recitantibus , non raro per 

 quartam horae partem adesse possitis ante, quam vobis compertum sit, 

 utrum versus legant necne. Quod mecum ingratius putabitis atque 

 durius. Cui bono enim Metrum , cui bono, quod compedibus illis vin- 

 culisque Poetica Oratio ligetur , si utriusque in recitando nullum appareat 

 vestigium, nulla resonet harmonia? Qui sic peccant, nonne ii canoram 

 illam suavitatem atque dulcedinem , quam ars metrica Poesi aff'erat , radi- 

 citus exstirpare videntur ? Non eos aequiparare putatis istos Musicos , 

 qui aut in canendo aut in organis tractandis modes observent nullos , sive 

 qui canticum , ut inquit terewtiarus , nullis modis temperent? Quae tamen 

 ne ita interpretamini , Auditores , ac si versus fere cantari velim , quod , 

 uti supra jam innui , taediosiusne dicam an molestins ? Media in 

 hac re carpenda est ac tenenda via, nee unquam e memoria nobis excidat 

 proverbium; iq ••>i« 



Incidit in Scyllatn , cupiens vitare Charybdim. 



Quantam dicendi materiam porro mihi suppeditaret locus de Ironia, sive de 

 convenientiaEloquentiae exterioris et interioris , si ad Ironiam , quae die i lur , 

 in eloquendo atque pronuntiando attendere vellemus ! Uterque enim, tarn 

 qui orationem scribit , quam qui scriptam pronuntiat , curam gesserit , ne 

 quae ironice ab ipso dicantur , habeantur pro serio dictis , quam ad rem 

 evitandam plerumque minus fortasse valebit Auctoris quam Actoris opera. In 

 Ironia enim non raro sola Pronuntiatione, quid revera sentiat Orator, osten» 



