air BARTHOLDI HENRICI LULOFS 



cuncta dicendo persequi atque in argumenti quasi ipsa viscera hac ratione 

 penetrare velim, Audi tores? Egone ut tarn impudenter patientia vestra abutar ? 

 Egone ut adco immemor sim dicti , tarn vera quam lepide , ab Auctore quodam 

 Franco-Gallico: « singula et unaquaeque dicere velle taedii creandi arcanum 

 est ? » Imo , hoc longe a me absit ! Levi tantum pemcillo nonnulla , qiiantula 

 essent cunque , adumbrare volui , et quae banc in rem protuli , non est , quod 

 ulterius urgeam. Vos ipsi picturam , cujus extreraa duntaxat dedi lineamenta , 

 elaborare et tanquam elucubrare velitis! Finis sit orationis! Jam ad fata 

 Academiae enarranda transeo. Ante vero , quam eo progrediar , Musica vobis 

 aures , mihi vocem animamque paulisper reficiat renovetque ! 



Annus elapsus fatorum , quae commemorarentur , dignorum , satis ferax fuit , 

 feracior , eheu , quam optassem ! — Ne autem , tristitiae nubibus obducti , 

 ex hac Teleio - Baptittarum aede , in hujus diei solemnitatem iterum ab 

 Ecclesiae Administratoribus humaniter concessa, discedamus, a moestiori- 

 ])us fiat nobis initium , deinde ad laetiora , saltem mixta , transituris. Quae 

 inter tristia referre debemus unum e studiosa juventute alumnum morte 

 nobis ereptum. Juvenis ornatissimus pkthus kbypinga, hue usque in propae- 

 deuticis , quas ajunt , literis , versatus , deinceps vero , mode id sors voluisset , 

 jurisprudentiae operam navaturus , tabe confectus , initio anni Academici , 

 animam efflavit , triste sui desiderium parentibus , praeceptoribus commi- 

 litonibusque relinquens. — Neque possumus , quin obitum memoremus 

 matronae spectatissimae johakrab corneliae klump , conjugis superstitis annosae 



