220 BARTHOLDI HENRICI LULOFS 



deinceps excudendam curarunt. — Ut a Studiosis ad Professores transgrediamur , 

 non possum intermittere , quin memorem , quantum laetitiae Academiae 

 urbique Groninganae attulerit, quod limbcrgius brouwerus noster , Vir Cl. , 

 collega conjunctissimus, qui Amstelodami a Scholae Illustris Curatoribus 

 in candidatorum numero ad occupandam ibi vacantem Professoriam cathedram 

 collocatus esset, eodem expetitus non fuerit , licet , ut vere dicam , multi hie 

 non perspicerent , quid huic collegae eruditissimo , ingeniosissimo, (cujus jam 

 fama , arctis nequaquam circumscripta patriae finibus , ad ipsos recentiores 

 pervolavit Atbenienses) hoc munus tantopere arrisisset , nisi si id fuisset 

 propter parentum propinquorumque vicinitatem. At , Di boni ! Professorem 

 agere in maxima eaque florentissima hujus regni urbe, in ipsa, quae dicitur, 

 metropoli , alii clamabant ! Hoc flocci pendas? ■ — Quasi vero aliquid esset 

 permagnum (sic, ad haec respondens , alter Groninganus alteri insusurrabat ) 

 ex Vina trium patriae Universitatum , quae Theologiae , quae Juris, quae Medi- 

 cinae , quae Philosopliiae et Literarum Humaniorum tot creet Doctores, quot 

 dignos censeat, quaeque saepius ultra trecentos habuerit alumnos , demigrarein 

 Athenaeum, quod, etiamsi non uno gloriae inclaruerit titulo, imo , per duo 

 haec secula barlieis suis, vossns, francus, dorvilliis , bormannis, crassijs, 

 LENNEPiis aliisque scientiae luminibus meritissimo superbiat jure, semper tamen 

 Athenaeum tantummodo est , non Universitas sive Academia videlicet , sed 

 Schola, quae ex baud multis studiosis juvenibus ne unum quidem Candi- 

 datum Literarum renimtiare queat! Hoccine (sic subridentes loqui pergebant ) 

 escendere, an vero descendere dicas? Per nos prius appelles, ( morosius 

 adjungebant nonnulli ) bis praecipue temporibus , quibus baud scimus, an 

 vetus Academiarum splendor ex aliqua parte evanuerit, sed quid, quaesumus , 

 si capita de sepulcris attollere possent , quid ad banc responderent quaestionem 

 prisci Professores Groningani , barbati illi severiorisque vultus , quorum baud 

 pauci , dum Groninganae Minervae sacerdotes fuerunt , vel ipsam Palladem 

 Lugduno-Batavam , fistula quam dulcissime canenti ipsos allicere conantem, 

 alto supercilio aspernati sunt? — 



Sic utrinque litigabatur, Auditores , neque meum erat , homunculi, tantas 

 componere altercationes. O cautos , tamen exclamavi, providosque et felicis- 

 simos simul mercatores ad Arastelam , qui utercunque principum 



