O R A T I O. 17 



tibi semper persuadeas, dum ego vivam, discipulum tibi vivere et gratissi- 

 mum , et observantissimum. 



Tandem ad vos se mea convertit oratio , bonarum artium studios! , iu- 

 venes ornatissimi j ad vos in primis , qui me studiorum comite atque duce 

 uti voluistis, aut uti posthac voletis, commilitones optatissimi. Commili- 

 tones vos appello , et commilitonem me vobis praebeo , paullo quidem diu- 

 tius in hisce studiis versalum, sed cui nihil sit gratius futurum, quam si 

 quid longiori exercitatione acquisiverit , quo vestris commodis servire possit. 

 lungit nos , amici , aetatis fere aequalitas , iungit studiorum necessitudo ; 

 iungat etiam magis idem studiorum ardor. Nolo iam litteras eas, quas 

 ego profiteer , laudare atque efferre : sed tamen quid iuvenili nostrae aetati 

 magis convenit, quam illustris, et laeti, et vividi , et locupletis ingenii 

 orientalium studium, fructuumque , quos ingenium illud tulerit, uberrimo- 

 rum splendidissimorumque ? quid ingenuo et liberali animo exoptatius esse 

 potest, quam campus, ubi tot fulgent atque invitant palmae? quid denlque 

 magis necessarium Theologo , quam rerum , morum , linguarum cognitio 

 orientis , ubi primum divinitus prolata fuit coelcstis nostra religio , et unde 

 ad nos permanavit, litteris consignata ab hominibus orientalibus ? Quid 

 statis igitur , iuvenes generosissimi ? Itineris socium atque ducem quaeritis ? 

 Si me vultis , et si quid in me est , quo vos s'iblcvare possim , lubenter vo- 

 bis me offero. Agile igitur , iungamus dextras , et indefesso labore assiduS- 

 que industria ostendamus, quemadmodum posterius confirmavit omnium 

 seculorum testimonium , ita prius non minus esse verum, in nobis certe, 

 huius Arabum proverbii membrum : Duplex est genus hominum , quod 

 non saturatur unquam: qui quaerunt doctrinam, et qui quaerunt 

 divitias* 



D I X I, 



