iG T A C O N I S R O O R D A 



arctius iungat araicitiae vinculum. Mihi certe nihil erit grathis : itaque 

 innctis animis iunctisque viribus hoc enitamur, ut , quantum nos qui- 

 dem ad id conferre possimus , multi etiam ex hac urbe, prodeant veri 

 t germani theologi , id est , quemadmodura tu nuper , Hoevcni , dicendo 

 copiose cxposuisti, litterarum sacrarum interpretes. 



Et tibi , venerande scnex, clarissime Willmete , gratulor otium j otium cum 

 honore et dignitate coniunctum j otium , quod ct annis et meritis tuis de- 

 bebatur. Mihi non modo honorilicum , tibi et esse et dici adiunctum , sed 

 gratum etiam , { aliquid me afferre posse , quo tuam levem senectutem. 

 Fruere iam otio parto labore, et utere etiam, si modo id rogare liceat, 

 utere etiam ad proferenda ea in lucem ct utilitatem publicam, quae in 

 scrinia congesserit longa atque minime otiosa vita. Precor autem, ut vi- 

 vidani beatamque senectutem diu Deus tibi conservet j [atque crescentes 

 annos hac consolare cogitatione, corpus hocce terrenum esse quidem mor- 

 tulc, sed, utianimum, sic nomen immortale. 



Quam autem laetor, te hie coram ntueri , clarissime Hamakere, prae-' 

 ceptor dilectissime J O utinarn nunc mihi suppeteret cloquentia Tullii, 

 <ju& magnitudinem possem tuorum in me meritorum verbis atque laudibus 

 consequi ! Quamquam si quidem vcrum sit , quod vulgo dicunt , pectus 

 esse, quod disertum faciat, nemo iam me est disertior. Sed reprimamme, 1 

 ut ne ceteris auditoribus meis molestus sim. Parum cnim ad hos pertir 

 net, quantis tu me devinxeris beneficiis; plurimum ad me, ut fiam imme- 

 mor nunquam. Quod Deus avertat ! et vero quod ne fieri quidem poterit : " 

 tarn multa , tarn magna sunt , tarn penitus in animo mco defixa. Hoc ta- 

 men et a te , -et ab omnibus , ad quorum aures vox mea penetret , sciri 

 volo : quod iam ex hac cathedra verba facio , quod , quantuluscumque sim , 

 eo tamen perveni , ut hinc verba mihi facere liceat , id ita me tibi prae 

 sertim acceptum referre, ut iudicarc vidcar, me id tibi unl debcre. Vive 

 diu , vir praeclare , vive felix , lux litterarum nostrarum , splendor eius , 

 quam ornas , Academiae , decus patriae j mihi autem exemplum , quod in- 

 tuear , et , quamvis longo intervallo , sed pro meo ingenio tamen sequaf. 

 Perge vero, precor, sicut adhuc fecisti , consiliis tuis salutaribus atque .fide- 

 libus , doarinaque copiosa atque stupendA , porro me adiuvare ; et hoc vojo 



tibi 



