& A T I O. ^ 



audaciara et arrogantiam , quorum in dies crescere videtur auctoritas, vi- 

 sum cst totum conferre me ad eorum studiorum turn rationem vindicandam , 

 turn dignitatem , quae multi .vestrum pari rnecum animo colitis , quaeque si 

 quisquam contemneret , non ad audiendum me hue venisset. Vcstra igitur 

 fretus sufTragatione, A. A., ostendere studebo hoc polliceri praecipiium 

 veterum literarum disciplinam , ut earn qui rite seguatur, ad orct" 

 tioms facuttatem eoccellentem prqficiat. Qua causa suscipienda intelli- 

 go , quam in grave discrimen venturus sim. Quippe non satis erit probasse 

 me idoncis arguments id quod spectavi; quod mihi commune est cum reli- 

 quis omnibus, in quacumque disputatione versenturj sed hoc etiam postu- 

 labilis, ipse ut exemplo meo ostendam exsistere illam artem ex his studiis, 

 esseque hanc praecipuam laudem, cuius ea nomine commendentur. Grave 

 profecto onus exspectationis vestrae! cui sustinendo ita me imparem esse 

 certe scio , ut paene nunc etiam hanc voluntariam et otiosam loquacitatem 

 deponere satius arbitrer. Verum taraen periclitabor in re difficili ingenii vi- 

 res j maloque ipse minus disertus videri , quam causam , iustam praesertim 

 et houestam desuierc. Tantum vos oro , ut mecum ipsi anquiratis quae 

 recte et subliliter defend! possint , neque ex patroni infantia de causae exi- 

 stimatione statuatis,: 



ttulla est doctrina rerum honestarum , nulla ars aut exercitatio , quin , 

 quum humani ingenii perfecta sit calliditate et inventis , magno cum huma- 

 nitatis colatur emolumento et perpolitione. Et profecto humanitatis illius 

 praestantia, quo tendere omnes oportet, nisi si quis pecudum more prae- 

 sentis tantum voluptatis , neque ullo praeterea , fructu movetur , alendis ex- 

 colendisque continetur iis bonis , quorum praeclarissimo munere divina pro - 

 Tidentia humanam subornavit naturam. Sed neque simplex ea laus est , ne- 

 que parem eius sibi vindicant partem omnes disciplinae. Disputari multum 

 soJet, unde tandem artes et doctrinae ortum habuerintj utrum invenienda- 

 rum causa a necessitate quadam et indigentia repetenda , ut essent quasi 

 ministrae vitae communis et civilis , aut naturae adiutrices, an sponte 

 efBoruerint e pulchri quodam et venusti insito sensu, quern secuti homines 

 oblectandi potius honestatem , quam vitae praesidia spectaverint. De quo in 

 quamcumque partem statuatur, hoc certe negari non poterit, et nullam es- 

 se doctrinam ita necessariam , quin ad mansuetiorem illam magisque otio- 



sarn 



