O R A T I O. 17 



igitur magnifica ilia, et tragica propemodum , civilem prudentiam esse ex- 

 tremum illucl , e veterum illarum civitatum vicissitudinibus percipiendara ; aut 

 totum etiam antiquitatis nomen et perfectam imaginem , quam velut in vi- 

 tam revocandam esse ; aut philosophiam et ingenii humani de gravissimis re- 

 bus placita ac somnia ; aut naturae vim, ao dtvini numinis opinionem e fa- 

 bulis et sacrorum institutis caerimoniisque eruendam. Macti virtute, qui 

 tarn praeclara spectatis! Itaque superbiunt isti, et vultu supercilioque freti 

 interclusas illudendi conviciandiqae vias putant : nobis etiam istis veluti lar- 

 vis induti terrorem incutere student et de gradu deiicere. Quasi dubium es- 

 se posset, quin aut magni illafacienda sint, aut egregia plane conferant ve- 

 teres quibus ea illustrentur. Sed eodem modo tamen errare videntur, quo 

 nostris diebus libelli inscripti sunt de Platone medico , et de Ovidio iu~ 

 risconsulto. Quid enim perspicuum magis est quam aliarum artium sic effici 

 ministram hanc literarum disciplinam , non ipsius constitui finem ? Conce- 

 damus igitur historico aut geographo aut antiquario aut philosopho nostrae 

 disciplinae usuram, ut nulla potest sine ullis literis constare scientia: sed 

 ne invadant proprium huius disciplinae nomen et propositum. Duo sunt 

 prae ceteris, quibus verum cuiusque disciplinae finem iudicare solemus. Pri- 

 mum eiusmodi sit necesse est, ut ipsa se contenta esse possit, neque aut 

 aliunde sperandi fiduciam arcessat , aut in alienae artis comitatu ac ministe- 

 rio delitescat. Videtis autem , spero , in quern angustum locum universae vel 

 historiae, vel philosophiae isti veterum literarum propositum includant. Al- 

 terum sine quo recte constitui finis non potest hoc est, ut ex uni versa disci- 

 plina exoriatur, neque alius aliam partem vel contemnat, vel exosculetur. 

 At quid isti ? Involabit historicus in Catalogum Navium ; sed quid , quaeso , 

 faciet aut dolore Andromachae, aut Nausicaae pudore?, Pragmaticus ille 

 Thucydidem tenebit et Demosthenem : Pindarus ubi , et Euripides ? Suum 

 appellabit pliilosophus , parens ille, ut sibi videtur, omnis eruditionis, Pla- 

 tonem , cumque eo fortasse coniunget Appuleium : sed quum illius suavita- 

 tem et lumina imaginum omittet, in paucas contractis pagellas quibusdam 

 placitis , turn Herodotum et Sophoclem negliget. Una profecto est orationis 

 virtus et ingenii praestantia aequabiliter per omnia ilia veterum monumenta 

 fusa } qua detracta , ista eliam quae graviora multis videntur vix poterunt vim 



