,6 IANIBAKE 



oralionis culfae ct pcrpolitae cum naturae veritate conscnsio , nihil admiUe- 

 balur odiosum, aut pulidum, aui quacsitnm , aut portentosum. Quid au- 

 tcm nos ? Sicut in cultu ct vestitu solemus cssc altenti , priraum ne incom- 

 ti e cubiculo foras cgrcdiamur, turn ut ilium ipsum apparatum non quidcm 

 ad naturae usum dignitatisque rationem componamus , sed ad hodieruae 

 consuetudinis longe inficetissimae obsequium regamus; ita ubi ad dicendum 

 scribcivdumque accedimus , spreta veritate, comtum quoddam , a c civile , et 

 doctum videlicet in oratione consectamur , in quo saepe quales ipsi simus 

 non apparet. 



Non ipsa literarum monumenta utriusque aevi contendi inter se, A. A., sed 

 ne in sola fortunae temeritate ac naturae quadam libidine posita videretur 

 ilia veterum excellentia , efficere studui. Nihilne igitur tot hominum ingenia qui 

 post exliterunt, nihil paucorum ctiam ogregia contenlio perfecit et absolvit, 

 imperfcctum ante , nee elaboratum ? Respondebo turn , si mihi aut qui Po- 

 lycleti signa, aut, ut reccntius memorem exemplum, qui Rubensii tabulas 

 potuerit arte aequare indicavcritis. Valeat ilia progressio in multarum re- 

 rum cognitione et scientia : minus altingit ingenii vim et felicitatem , cuius 

 perfectissima opera , quantumvis aetate remota , intueri oportet eum qui ve- 

 ro ducitur laudis amore. Non desperabit ille, si omnem industriam intra 

 imitandi spcm continuerit: superare qui conatur et impune exsultare pos- 

 se sperat, is demum turpissime labitur vanitatisque poenas dat perri* 

 diculas. 



Praemunienda haec erant, A. A., atque anticipanda priusquam explicarem 

 hoc quod inilio posui, illius vel artis vel virtutis facultatem praecipuum 

 csse , quod in veterum literarum disciplina spectari oporteat. Meane cul- 

 pa cst , si permulti iique mini me contemncndi huius sentcntiae adversarii 

 exoriuntur, an ipsorum perversitas et inconsideratum studium? Nulla qui- 

 dem inter nos contentio est utrum abiicienda sit ea disciplina ad inanem 

 iactantiam ct speralorum vanitatem , an exornanda ad decus, et ad eum 

 humanitatis fructum , quo uno nomine possit vere gloriari. Sed illustriora 

 quacdam et graviora sibi isti repcrisse videntur , quae prae cetcris consecta- 

 li deceat Quum enim necessarium horum studiorum ofllcium cum vero 

 fine ac proposito confundi a multis vidercnt, circumspicere coopcrunt ho- 

 mines acuti et industrii , quo a vulgi invidia studia sua defenderent. Iline 



igi- 



