COMMENTATIO THEOLOGICA. 4 7 



jicere voces lv $o%y , tamquam in loco Col. Ill : 4. Sectatores Christi leguntur (pxvi- 

 pa^ye^SKt ev c'jj , ut sententia perfecta haec foret : >/ XTTOXK^U^H; TUV u'luv TOU Qsou ev 

 Sdfy. conf. Vorstius ad h. 1. Recte , hactenus quidem, Erasmus: donee palam 

 Jient Filii Del, nullo jure, credo, castigatus a Gal vino. 



Ex hisce autem una quoque probari non posse liquet, quo Noesseltus usus est, 

 illustrationis vocabuluin , siquidem hoc ita accipitur (ex aliqua parte enim ambi- 

 guum est) ut verbura xTroxxhuTTTiiv idem significare statuatur, atque ev$o!-x%eiv , seu 

 aliud huic conveniens. Quae opinio , e coufusione sensus , ut videtur , cum signi- 

 jlcatione verborum orta: nam X7roxxhv\pti; sine dubio cogitanda e;t longe et illustris- 

 sima et magnificentissima , quamvis id non illi ipsi cod inest, (vid. v. c. 2 Thess. 

 II: 5, 8.) sed e perpetuitate orationis colligi debet ; illud igitur et ab hoc f loco 

 prorsus alienum est: vs. enim 18 alia hoc verbo notio continet&r : quae autem ibi , 

 eadem non potest non hlc quoque vera esse ; et pugnat cum constanti ejus usu: 

 quippe xTTOxxhvKTsiv respondet Hebraeo n?i. (conf. Schleusner in Thesauro Phi- 

 lologico - Crit, in Graecos Interpretes V* 2 1 . v. xiroxxhuKTsiv ) et in N. T. fre- 

 quentissime permutatur cum altero Qxvspovv ; utrumque autem Latine soiiare patefa- 

 cere , manifestum seu notum facere , late demonstravit Voorstius, V. C. Jlnnot, 

 Spec. I. p. 17 seqq. Simili modo in voce Qxvspig peccavit Calvinus ad Phil. I ; 

 i5. peccaverunt postea alii. De differentia significationis et sensus egit Morus in 

 Dissertatt. Theol. et Philol. Vol. I. p. 61 seqq. item in Acroas. Tom. I. p. 28 

 seqq. p. 54 seqq. et H. C. A. Eichstadt ibid. p. 56. Keil in Elemenlis Her- 

 meneutices N- T- p. 65, 66. Egregie autem Ghrysostomum secutus Theo- 

 phylactus, citatus a Suicero 1. 1. Tom. I. p. 448. S/ TOU tiffi'iv , TO airoxxhuQCii- 

 vi , ZSe&v 9 art KXt vuv <TTI, KpvTTTeTXt 5J ' rfot $s KTroxxhuQiiiysTai, TOVTSVTI Tibet? <p- 

 vepufya-sTKi* Conferri debet locus Col. Ill: 4. item Eph. II: 6, 8. 2 Tim. I: 9. 

 Tit. Ill: 5. quibus perspicuum indicium inest, Paulum , quo omni dubio majorem 

 esse eorum , qui Christum vere colerent, sempiternam felicitatem , evidentissime de- 

 clararet, ut admirabili erat in dicendo gravitate, ita hoc enuntiavisse , ut affirma- 

 ret , eos hanc $dj-xv nunc ipsunt jam possidere ; quod manifesto accipiendum est de 

 hujus felicitatis non tam usu , quain cerla spe. conf. Grotius ad Eph. II: 6; id, 

 quod necessario ex eo quoque consequebatur , quod , quaecunque Christo acciderant, 

 tristia non magis quam laeta, ad ipsos eiiam Christianos traducere solebat. conf. 

 Tholuck ad h. 1. (5). 



Se- 



(3) Hoc tamen non solius Paul! proprium est. Eodcm modo Petrus lEp. V: i. se dicit if? 

 &Tta*a.ivitO"ijva.i, rfdjijs xotvavov , quod non animadversum effecisse videtur, ut Pottus eo loco non iav , in 

 1'raesantis , sed fOo/t*xos, in Faturi Participii forma, addendum esse censeret. Male, ut puto. In antec*- 

 dcnti tnim membro, quocum hoc arctissime conjunctum est, non hoc (looperov ) , sed illud ( w>) , cogitandum 



