48 JANI REGNERI WERNINK 



Sequitur, in hujus conimatis cum proximo connexionem inquiramus , cui adjun- 

 ctum esse videmus intercedente vocula yap, unde fit, huic rationem inesse eorum, 

 qnae in illo dicta sunt. Non defuerunt quidem interpretes ; e multis unum appello 

 S chleusn erum in Lex. li.v.^ qui hanc Conjunctionem modo idem significare 

 putarent , quod Se , rolvuv , cvv, ut non nisi continuationi orationis inserviret decla- 

 randae ; modo vim ei tribuerent affirmantem , ut positum esset pro Sj , &p , rel. ; 

 modo alia ratione versarentur in ejus ratione constituenda. Parum quidem recte , ut 

 videtur. Quod enim cl. van II en gel in Annot. in loca nonnulla N, F. p. 90. 

 persuasum sibi esse ait, hac Particula omnibus in locis vim contineri causalem , id 

 cum rei natura prorsus consentaneum est. Quis enim facile crediderit, solam lin- 

 guum Graecam, quae immensa instructa est, ut verborum universe, ita imprimis 

 Particularism, quae dicuntur , copia ; qua egregie exculta et accurate definita, usus 

 est pOpulus , cujus in acumiue ingenii et admiribali subtilitate non minima pars lau- 

 dis positaerat; talemigitur linguam, talibus hominibus propriam , eo nomine a ceteris 

 linguis omnibus diversam esse, ut, quae singuJis Particulis subjecta vis est, persaepe 

 negligatur et prorsus perversatur; ut v. c. voci KK} eadem notio tribuatur , atque 

 Particulae yap ; huic vicissim crebro potestas insit vocabuli xal* Ut hoc in Hebraea 

 lingua obtinuerit nonnumquam : quippe parum deiinitus est sermo Hebraeus ; sed 

 quis sibi persuadeat, linguam tarn diligenter elaboratam, quam Graecam videmus, 

 tarn innnitam et vagam singulis fere Particulis adjunxisse potestatem ? Quamquam 

 ne in llebracam quidem linguam illud facile caderc posse putem , cum vel inuma 

 plebs , cujus perparum in sermonibus diligentiae inesse solet, tamen hoc non com- 

 mittal ; quod si committeretur , perpetuitas et continuatio sermonis vehementer 

 perturbaretur necesse esset. Hoc igitur tenemus , in vocula yap hie quoque me- 

 moratae rationis causaeque notam inesse; quae cujusmodi sit, nunc accuratius in- 

 vestigemus (4). 



Cum 



*ssc , quilibet facile perspicit , quare et in sequent! idem adjiciendum esse videlur. Res e dicendi ratione Pauli 

 ficile intelligitur , et Ibrsan suspicio, brevi ante expromla, qua Petrum totam illam dictionem lectioni debere 

 Epistolarum Pauli conjecimus , eo quoque confirmatur. 



(4) Cum veritas interpretationis , quam nos h!c scquimur, magnam partem contineatur ejus, quod defcndere 

 sluduimus, veritate, non alicnum fuerit, his pauca addidisse. 



Praecipuus erroris fons fuisse videtur in Ellipsibus , quas cum sacpe non agnoscerent Interpretes , ut tamen 

 disputationis ratio sibi constaret , necessario cogebantur Conjunctionibus illis , quae a Grammaticis dicuntur , 

 earn vim subjicere , quae orationis continuationi utcunqne accommodala esset. Quod cum paulatim invaluisset , 

 factum est, ut non tantum ibi , ubi Ellipsis subesset, sed aliis quoque infinitis in locis idem obtinere videretur. 

 Imprimis veto haec ratio Literis Sacris adhibita fuit. Nam cum liae conscriptae sint ab hominibus , nee valde 

 illis diligcntibus in scribcndo , rt, ut erant Orientals, vchementiori animi alTectu pracditis; utraque haec causa 

 elTecit, ut persaepe ab una re transirent ad altcram , intermedia omissd ; cumque nemo ingenio cclcrior esset 

 Taulo, neminis quoque scripta magis reTerta sunt Ellipsibus, quam hujus Aposloli. Quod non intcllectum verae 



