54 JANI R E G N E R I WERNINK 



nem , qua conditio indicatur caduca tifragilia. conf. Grotius ad h. 1. et Z a- 

 cliaria in Parctphr. ErMdntng der Driefe Pauli , Tom. I. p. 53. 



Ceterum quam modo illustravimus convenicntiam vocum ftxrxiOTyg etQfopx, liaec 

 efiecisse videtur , ut in Cod. 67. pro (txTXioTVTi ab aliquo substitiicretur (pSopqi , quod 

 posterius primum, ut videtur , explicandi gratia margini adscriptum, postea in con- 

 textam orationera ipsam illatum fuit, 



Huic [taTzta-yTi , tamquam durae herae, Datura rerum virsTKyy, subjecta est , h. e. 

 ut recte annotavit Grotius, subest , UTTSSTI , posito verbo passivo pro neutro , ut 

 saepe fit. vid. Matth. XIII: 24. coll. vs. 5i. Rom. I: 21, 22. Hebr. II: 9. verbo 

 enlm virsTKyy non aliqiid significari, quod olim sit factum, sed id, quod constans 

 atqne perpetuum sit, et ipsa hnjus loci ratio ostendit, et elucet e voce Snuteix 

 vs. 22 , quae , cum eodem refertur , manifestam perpetuilatis notionem, babet. 



Sequentia ov% sxovtrx non sponte sua transferas cum Hilario, Ambrosio, 

 Beza, Moro, an vero, quod TertulJianus babet, invila, parum refert ; nee 

 magnum pretium statui potest lectioni Codicum F et G (de quibus conf. Hug 1. 1. 

 Tom. I. p. 29?) seqq. ) qui pro sxovfx ofFerunt dihoutrx, quod ab aliquo interpreta- 

 mento ortum esse videlur. Hanc vcro secutae quoque sunt Versiones Latinae, cum 

 autiqua ilia, quam Semlerus suae bujus Epistolae ParapJirasi subjunxit , turn 

 Vulgata* Quod autem Valckenarius ]. 1. Tom. II. p. 24i 244 existimat, 

 ey.cvTa proprie dici eum , qui venit liber et aliorum injussu i. e. sua sponte ; KKOVTK, 

 non qui invitus , sed qui aliorum jussu h. e. non sua sponte, venit; id, quamvis 

 vocum si originem spectas , veritati consentaueum esse videtur , tamen consuetude 

 earn his vocabulis vim adjunxit, ut alterum recte volens ; nolens, invitus alterum 

 convertatur, quare in disjunctionibus opponi solent enuv et irpog (3luv , EJCWV et ai/os/H 

 KuZfafvo? , fxovvlai; et dvKyxxtTTui; vid. Venema 1. 1. p. 5o4. conf. iPetr. V: 2. Et 

 omnino malim , si tanti res esset , vocibus nolens , invita h. 1. uti , quam non sua 

 sponte'. hoc enim languidius , quam ut aptum sit durae isti servituti, quae magnos 

 gemitus exprimere dicitur vs. 22. Brevius autem Paulus sic dixisset : v) XT!O-I? vireTK- 

 yy axovvK (namhaec vis est illius ov% exovsx, quod per MTOTIITX seu [teluctv positum 

 est) sed quae addere volebat: /U Six TOV uffoTat-ixvTK , ut ita orationem strueret , 

 efiecerunt. 



5; ?fa vircTK^avrK. A< Castalio'interpretatur per; ceteri plurimi propter , quo- 

 rum ego rationem potiorem esse censeam , cum qnia hoc magis accommodatum esse 

 videtur ad verb um U^TSTC^, positum, ut vidimus, pro OVsor/ ; turn quoniam is vul- 

 garis Praepositionis hujus usus est, til, sequente Accusatioo , significet non causam, 

 sed rationem , non per, sed propter. Luculentissimum illius discriminis exemplum 

 rcperitur Hebr. II: 10, ubi cum Deus dicitur esse is , j' Sv TX iruvra xa) S<' c;J r Travra , 

 D ahifcstum est, hoc ad cctusam, illud ad rationem referri. cf. cl. Abr es ch ad Hebr. 



VI: 



