COMMENTATIOTHEOLOGICA. ,5 7 



posita distinctions nota, consequentia on xxi ixvTt} x, r. A. a praecedentibus sejun- 

 ,gerent , quo facto, ut aptius oratio continuari videretur, art (nam) conversum fuit 

 in SioTi (propterea guod), quemadmodum tempore Editionis communis (xoivfa, 5>j- 

 (tonxijst vid. Hug 1.1. Tom. I. p. i44, i45. ) in qnibusdam Codicibus scriptum 

 inissc, testimonio sunt Codd. DFG , qui cum crebro inter se consentiunt, turn com- 

 jnunem sclent Editionem referre, quam sequuntur quoque non raro Latinae Versio- 

 nes Hier o ny mum aetate antecedentes cf. idem p. i45 seqq. p. 45g seqq. , ex qai- 

 bus.ea, quae, a Semi ero edita et supra jam memorata est , etiam hoc loco Grae- 

 cum tuetur noii on , sed 'Sio'n, Ut autem haec a proximis sic distraherentur , inso- 

 lita effecisse videtur ejusdem nominis ( XT/IT/?) in eadem sententia iteratio ( xTlrif 

 virsrayy Iff' lAT/S;, on xxi UT>J j; x-nV/j).'. quod incommodum , levi hac medela ad- 

 hibita , facile tolli posse existimabatur. Nos , cum posterioris hujus Krlmg satis sit 

 longinqua a pviore distantia, hac re nihil prorsus offendimur. cf. supra p. 19. add. 

 Grot ins ad Eph. IV: 16. 



Sed ne recemiori quidem aetate omnes Interpretes in eo consenscrunt , haec cum 

 superioribus tarn arcto vinculo cobaerere. cf. Erasmus, Calvinus, Hammon- 

 dus, Michaelis, Semlerus, Noesseltus, al., qui antiquam ill am rationem 

 non respuendam esse judicaverunt. Dubito, an recte. Etenim , uttaceam, cum Pau- 

 lus versetur in ratione exponenda , cur natura rerum exspectet, longe magis consenta- 

 neum esse videri , ut dicat, non quid ipse sciat olim futurum esse , sed quid ilia speret ; 

 vocula on debet ilia quidem frequentissime Latino nam converti , non tamen hoc loco, 

 ut opinor. Quidni enim , antecedentia si argumento quodam firmare scriptor voluis- 

 set , potius posuisset Particulam yap 1 Nam cum on optime referri possit ad vocem 

 bTfti i ut argiimentum ejus sequentibus significet contineri, Apostolus , nisi fere de- 

 dita opera ambiguam orationem efiecisset, sine dubio illud , non on, scripsisset (6). 



Vulgarem igilur rationem omnino amplectendam esse putamus: nam quod Heu- 

 mannus aliique defenderunt (cf. Koppe ad h. 1.), verbis Sri (pSopZg in Paren- 

 thesin inclusis, voces elf T^ iteufaplav x. T. A. referendas esse ad fairtSi , id quidem 

 ueiriini , credo, facile probabitur. Nam quis iniitietur, id, quod vel forma orationis 

 testatur, ilia jj Souhetu rijs (pSopag et % tfoudfpliz TW "$o&$ TUV TSKVUV TOV (ou, vere esse 

 disjuncta atque iater se reapse opposila ? De distinctione satis ; inlerpretationem 

 adeamus. 



Isr* 



( 6 ) Saepius suspicio mihi orta est , -annon haec apta amligua loca interpretandi lex possit constitui : In 

 diet** hujusmodi, quae Juas pluresve interpretationes ferunt, ea reliquis anteferenda est interpretatio , quac 

 talem verbis senUntiam attribuit , ut Auctor , si vel voluisset, non tamen facile potuisset, alio modo mentera 

 suam explicare; istae rejiciendae, quarum ea ratio est, ut possint quidem e rerbis , grammatice expositi* , 

 recte denvari; std eum tamen setsum dictis subjiciunt, qui et alio , eoque non minus apto modo, facile potni't 

 di'clarari. Quis enim prudens Scripter nan ambiguitatem devitat? ; fAUef ?i 



H 



