COMMENTATIO THEOLOGICA. 61 



jecta sit , mails , consequatur ryv eteuSeplxv TW So'^5 ruv TSXVUV TOU sou ; quae ob id 

 ipsum sic interpretari malim, ut intelligatur libertas, quae conjuncta sit cum felici- 

 tate (So'ljj) Ltberorum Dei. Seel, utut est , ex lege oppositionis (conf. Ernest! Inst. 

 Interp. P.I. S. II. C. 11. $.5, 6.) efficimus ryv s tevfaplxv TV? MZw , utpole cum con- 

 traria sit r% dovteia 1% QSopSii;, nihil aliud esse, quam illustris ilia naturae rerum 

 conditio, ut ab ea calamitate libera, qua mine vexatur, ipsa quoque x^Sxprog recte 

 dici possit (5). 



Tsxvct iidem sunt , quos supra v'ou? rou Qsou appellaverat; haec enim nomina inter se 

 commutantur. vid. Lexicographi. Obtusum sane ingenium prodit corruptio, qua 

 in Cod. 5. apud Wets teni.um pro TSXVUV positum est uluv. Reliquam diversitatem 

 lectionis non est quod illustremus : nam spOnte sua , unde fluxerit , elucet : tantum 

 monemus , trium copulationem Genitivorum efFecisse videri , ut a quibusdam voces vel 

 rfa $o&s vel rav TSXVMV omitterentur. vid. Griesbachii nota ad h. 1. sed hoc Paulo 

 uon insolitum est. cf. 2 Cor. IVr 4. Eph. I: 6, 19. Matthia 1.1. . 5i4. Anm. \. 



Explanata igitur commata hoc modo convertenda esse videntur : etenim fragilitati 

 natura rerum obnoxia est, non lubens volensque , sed propter eum (voluntatem 

 ejus) qui reddidit obnoxiam ; simul in hac spe versata , fore, ut ipsa quoque , 

 exuta necessitate, qua ad interitum trahitur, fruatur ea libertate , quae con- 

 juncta erit cum felicitate- eo rum , qui Dei se liberos praestiterunt. E qua versione 

 apparet, Apostolum, si quidem ad artis leges orationem componere voluisset,. sic 

 fere scripturum fuisse. Ti$ yap f^aTXt^Ti >/ xr!<ris U7ra,rxye7<rx (vxciv<r&) o/xou 

 ff/, on % r- A. His enim prop vie coniirmatur veritas exspectationis , (cf 

 vs. 19. memoratae ; ilia TJJ (taTXtorqTi UKSTciyti , ov% SKOutra , a,KKx 5/ rbv 

 proptcrea tantum adduntur, ut, quare tam magno desiderio flagrans exsj>ectatio 

 sit, appareat. Vemm solutioris scribendi generis est illam diligentiam negligere. 

 cf. Rom. XI: 2 4. et vid. Grotius ad Matth. XI: 25, 26. 



Comaia 22. O'ioapsv yap, on Kara y XTing fffarr&tQii xxi <ruvu$!i/si &%$ TOV vuv- 



En 



(5) Ne id, quod hie scripsimus , probatam nobis hujus Pericopes interpretationera convellerc videalur , iis, 

 quae supra jam animadvertimus , hacc nunc adjicerc liceat. Apostolus, yd-ogav appellans , non intelligit con- 

 stantem cam naturae legem , qua res gignuntur , oriuntur, crescunt, ad summum robur maximamque perfectio- 

 nem procedunt; turn vere decrescunt, contabescunt , pereunt; hoc enim non praeter naluram i. e. praeter or- 

 (Knem est a Deo primum, cum homines adhuc integri ct perfect! esscnt , institutum et confirmatum j imo earn 

 conditioncm intelligit, cui invita natura serviat, quae omnia compleclitur ea , quae natura, si adhuc in primo 

 illo statu esset, non experiretur; eluviones cogita aquarum , quaeagros, urbes , universas adeo regiones delent , 

 anlmalia interiinunt, homines exstinguunt; morbos pestiferos , qui animantibus mortem infsrunt; a tenrpestate 

 orlum frugum iructuumque damnnm; ab his, et quae alia magno numero commemorari possint, liber erit alter 

 iHe orbis. Sed interprelatio verborum rcquiritur, non rerum; et quis rerum nondura testis , has; satis subtilitei . 

 ct vere explanabit? 



H 3 



