6a JANI REGNERI WERNINK 



En illud , unde Paulum agnoscas ! Redit eo , a quo vs. 18. digressus erat , ifa 

 quidem, ut reditus sit et valde aptus, et ut fere sentiri non possit. Inceperal vs. 

 17. monere de necessitate officii quasvis calamitates Dei causa illatas patienter tole- 

 randi; sed ingeuii celeritate incidit in futurae eorum, qui Christi causam constanter 

 tuiti essent , remunerationis cogitationem , a cujus remunerationis describenda magni 

 ficentia commotum animum non potest coliibere. Et utiliter quidem hoc : poterat 

 enim eadem cogitatio animum addere Christianis in variis injuriis Christi causa pe*- 

 ferendis. Sed proprie tamen Apostolus disserere volebat de Christianorum in Jiac 

 vita conditione, cujus ea esset iudoles , ut non possent jam plenae beatitatis fru- 

 ctum habere ; praeterea de mullis magnisque bonis , quibus mala magnopere com- 

 pensarentur; quo nunc pergit, eo quidem modo , ut non derepente, altero abjecto 

 regrediatur ad alterum , sed more suo i. e. ut ex illis ipsis , quae non cum praecipuo 

 consilio conjuncta adjecerat, arripiat ansam commode in viam redeundi. Haec igitar 

 causa fuit ilia superioribus addendi , o'ftapcv yap x. T. A. , unde facile esset ad prae- 

 scntem sectatorum Christi conditioner!! reverti. Mens ejus hue redit: vera ease ea , 

 quae modo scripsi , non opus est , ut multis vobis ostendam : quolidianus enim 

 usus , attenta, rerum observatio ipsa docet , sic se rem habere .; omnes novimus. 

 Forma dicendi est Joanni imprimis usitata , quamquam nee Paulo iiifrcquens , quae 

 usnrpatur in re certa atque evidenti* vid. Rom. Ill: 19. VII i4, 18. VIII: 28. 

 i Tim. I: 8. Joannis hue pertinentia dicta citavit cl. van Voorst 1. 1. Spec. I. 

 p. i4. Satis subtiliter Bengelius , modo satis vere: supponit haec aetiologia," in- 

 quit , gemitum creaturae non esse irritum , sed audiri. 



In vocibus Ka<r tj Krlffig additum iraira, quod supra desideratur, significat ea., 

 quae scripta erant, non de una alterave parts , sed de tota intelligenda esse rerum 

 natura. Sed hoc cons tat inter omnes; illud varium est, <rvv in cv<rTiVK%i quomodo 

 sit accipiendum. Una cum interpretantur Erasmus atque Calvinus, ut natura 

 gemere dicatur una cum Filiis Dei. Non recte, ut videtur : horum enim de gemita 

 nihil adhuc scriptum est, nisi illuc trahere veils verbum <TV[MrayxoiJ.ev vs. 17, sed 

 qnod longiori intervallo est positum, quam ut hue pertineat ; ne addam , id, quod 

 Beza jam observavit, sequentia ci> povov 51 cet. cum hac ratione omnino pugnare. 

 Negligendam esse vim Praepositionis judicaverunt Loesner, Ernesti, Michae- 

 lis, Findeisenius , al. Quo jure, non apparet. Nam sit sane, ut hoc interdum 

 fieri debeat; id, qnod a multis negatur. cf. cl. van Voorst de usu Vcrborum cet. 

 Spec. I. p. 42, 62, 63. tamen quae sunt ilia verba , in quibus hoc oblineat? Nimi- 

 ram Acliva , <ruva$pol%u v. g. <rvvxh!%a , <rvvxpa<r<ru , vvyt.'XKwi>u , truyxoKru ; sed Neu- 

 trorum alia res est: nam , ut forsan truyxoirTU interdum non majorem vim habeat, 

 quam K&nTu ; quamvis quid est , cur sic a simplici verbo discrepare negemus , ut 

 Latinum contundo a tundo 1 tamen non facile locum adductum iri putem , ubi <rav- 



