66 JANI REGNERI WERNINK 



luculentissimis verbis depracdicat. vid. v. g. Act. XIV : 17. XVII: 2527. Rom. 

 I: 19 21. i Tim. IV i 10. rcl. Verum cnim vero , quamvis bona , quibus etiamnum 

 genus humanum fruitur, ipso auctore Paulo, innumerabilia sunt et plane infinita , 

 tamen idem nee mala ignorabat, quibus ut homines universi, sic totus hie orbis 

 subjectus est. Infinita ilia morborum genera dico, quae, a causis innumeris orta , 

 non tantum maturis aetate viris decrepitisque senibus vitam auferunt , sed ado- 

 lescentibus, sed pueris , atque adeo recens natis infantibus , ut, quae vox est Ci- 

 ceroiiis in Caton. Maj. C. 19. pauci veniant ad senectutem. conf. Rom. V: 13 

 seqq. Morbos autem non solos homines , sed animalia quoque affligere, non est, 

 quod pluribus confirmem. Nee ceterae res commuuis calamitatis expertes haberi pos- 

 sunt , cum sciamus , et, quam terribilem olim , tempore Noachi|, aquae omnium re rum 

 conversionem effecerint , et , quamvis postea quidem numquam tarn ingens naturae 

 clades exstiterit , tamen et aquarum eluvionibus , et terrae motibus , et morbis 

 pestiferis alias regiones alio tempore fuisse afllictas. Quid bella memorem , qui- 

 bus infinita hominum millia exstincta, oppida dclcta, arva vastata , quaeque, ipsis 

 animantibus infesta, bis etiam exitii causa fuerunt ? Praetereo alia, cum gravio- 

 ra , turn leviora mala, quae cum per universum bunc orbem latissime serpant , ap- 

 paret, quo jure Apostolus naturam totam suspirare dixerit maximisque doloribus 

 angi usque ad illud , quod, viveret , tempus* Quod eo minus mirum [esse , si et in- 

 genii Pauli, et conditionis , in qua positus esset, justam ration em hab emus , in priore 

 Parte defendere conati sumus. Ceterum genus scribendi Paulinum diligenter perse- 

 cutus est Flacius in Clad Script. <Sacr. cum alibi, turn maxime p. 4gg seqq. ed. 

 Basil. De Prosopopoeia egerunt Glassius 1, 1. Tom. I. p. 1006 seqq. Lowth, 

 de Sacra Poesi Hebr. Part. i. p. s52. ed. 2. Herder, Geist der Hebr. Poesie 

 Tom. I. p. 106 seqq. ed. I. add. cl. van Hengel, Annot. p. 17, 18. 



Comma 23. Ou povov Ss , AA# XK\ XUTO} TY,V airxpfflv TOV TTVSU^XTO? ixovres , Kxl 

 UTO} Iv (aura?? eTevd&itiv , vloQesixv a7Tx'$%<l(tsvoi , rtfj &7rt)},vTpu<rtv TOU (rcapxro? 



Sic igitur via sibi facta, ad id jam redit, quod praecipue spectabat, b. e. a prae- 

 scnti bujus orbis conditione ad statum se confert, in quo nunc Cbiistiaui versaren- 

 tur. Oi (ttvov 3% , inquit , AA^ xx} x- T. A. 



Dictionem cu pwov SI , AA xxi nostro scriptori usilatissimam fuisse , adductis 

 exemplis probavit Koppe ad Cap. V : 3. conf. ibi nota Bezae. Hie autem e sn- 

 perioribus sic oratio complenda est: cu fMvov SJ Kxra $ XTteit;, aM.x xx} aurol x- T- I- 

 quod nullam dubitationem habet ; illud vero magnam, hi, qni dicuntur xuToi TV* 

 7TxpMv TQV 7rviv(txTO<; e%ovT$ , iidem sint ill! , qui in sequent! membro verbis signi- 

 iicantur xx} tftsT? XUTO} , an vero alii ab istis diversi. Hoc tuentur Zacharia et 

 Koppe; illud Morus et plerique ceteri, atque , ut puto, recte. Nam i. diversi 

 si cogitandi essent , turn omnino iu priore membro voces rnv xirxpwtv t%0'JTi; JVo- 



mi- 



