COMMENTATIO THEOLOGIGA. X 9 



<ma trie's a( l Christianos trahatur : cum enim hie nihil quidquam memoretar de in- 

 signi ilia aniini vitaeqne immutatione , cujus ratione habita Christian! improprio hoc 

 nomine interdum, quamquam addita, ut brevi ante vidimus, alia quadam voce , a 

 Paulo dicebantur; profecto omnem loquendi usum neglexisset, si huic loco nullo 

 inodo aptam dicendi rationem adhibuisset. 



Et haec quidem de usu loquendi ; videamus, num magis faveat ratio contexta, 

 Hie primum admirationem habet illud , quod legitur vs. 19 : j? XTIO-H; <X7rsx$f%tTai 

 T^V t*iroxd>.u\ljiv TUV v'tuv TOV 0u, cujus dictionis is color est, ut dicas , TOVS viovs TOU 

 Of oD omnino alios esse , atque tyv x<r!<riv ; cum tamen hi ipsi , iique soli , TJ;? KT'KTSUI; , 

 efficere dcbeant universitatem ; quod quia constant! lege loquendi refutari videtur , 

 non potest JCT/T/S de Christianis accipi. 



Earn consuetudinem Hebraeorum esse (ad quam, teste Tholuckio, 1.1. p. 283. 

 provocavit jam A ug us tin. Quaest. 7.) ut pro relative pronomiue ipsum ponant 

 nomen , res satis nota est, et infinite exemplorum nuinero constat. Vid. Glass ius 

 1. 1. p. i5o i52. Gesenius lehrgebailde der Heir, sprache . 196. n. 4. p. 7!:. 

 Sed est ea e summa Hebraeae linguae simplicitate derivata , quemadmodum infanti- 

 bus quoque , cum primum loqui iiicipiunt , ut omnibus gentibus , quarum minus ex- 

 culta lingua est, idem videmus in usu esse solere ; cum in N. T. , in quo non tarn 

 quidem puerilis , ( nam sic dicere liceat ) quam in multis antiquiorum Hebraeorum 

 libris orationis siinplicitas inest (2) ( conf. Winer, gramma til- des Neutestament- 

 Kchen sprachidioms , p. 24. ed. 2.) multum abest, ut tarn frequentia sint hujus rei 

 exempla. Sunt tamen omnino, vid. Glassius 1. 1. (quern male tamen hue revoca- 

 visse locum Job. IV: i , bene ostendit Winer 1. 1. p. 62.) conf. Rom. Ill : 25. IV: 

 12. iCor. 1 : 5o. i Thess. Ill: 12, l3. 2 Thess. I: 7, 8. HI : 5. i Petr. Ill: i. i Jo. 

 HI : 2. Verum id ad nostrum locum nihil quidquam pertinet. Nam , ut de puerili 

 ilia simplicittae nihil dicam , quam non posse libris N. T. adscribi modo vidimus ; vel 

 propterea loco pronominis nomen ipsum scriptum est , quia , quod priore loco po- 

 situm erat nomen , satis longo intervallo distabat ; quae res esse videtur v. g. in locis 

 Rom. Ill: 25. i Thess. Ill: 12, i5. (conf. Jer. XVIII : 4. XX: i, 2. 2 Reg. XXIV: 2.) 

 quamvis haec quoque ad alterum genus , de quo mox videbimus , referri possint ; vel 

 idcirco haec permutatio facta est, quoniam nomen multo majorem habebat gravita- 



tem 



(2) Paulo v. g. nan illud sirapllcitalis genus usitatum esse. quod in V. T. libris reperitur, argumento sunt 

 ilia dicta, quae ex his memoriter citavit, in quibus quamquam HebraTca dicendi ratio facile agnoscitur, tamen 

 haec proprius ad Graecismum accedit. Exemplo sit testimonium , quod loco ad Rom. XI: 3. petitur e i Rg. 

 XIX: 10, ubi non tan turn pro /tovtuTaTo; , quod in Alcxandrina vcrsione lgitur , ct minus bene Graecum est, 

 snbstiluit jtovo;, vernm etiam supervacanea ilia, AaficTv avr-ijv , verbis t]Toiia* TTJV yvxyv (iov ex Hebrtto- 

 rum Bore ailjecta, pcnilus ncglexit. Cenf. ibid. vs. 4. cum i Reg. XIX: 18. e Graeca interpretations 



C 2 



