COMMENTATIO THEOLOGICA. *5 



ubique doceat non tarn laetam -fore sortem (vid. e. g. Rom. lit 8, 9. 2 Thess. I: 8), 

 quo tandem modo jj XT/OV$ ita accipi possit, me quidem ignorare confiteor. 



Neque vero probabilius videtur esse id, quod Keilius defendit , in Commenla- 

 tione : quinam sint Rom. VIII: 2$. 01 Tyv KXXPXMY TOIJ Trvsv^am; UXOVTS?, inserta ejus 

 Opusc.yicad. p. io,4 210, ubi, p. 207 seqq. Paulum eo potissimum argumento illius , 

 quae Christianis obventura sit, felicitatis magnitudinem declarare dicit, quod, cum 

 nunc corporis vexentur imbecillitate, quae viam paret morti , aliquando corpori , ab 

 ntexitu retracto, vita concilibiatur prorsus sempiterna; quod quantum sit bonum , 

 omnium omnino hominum desiderium probare , qui , cum pariter atque illi , qui 

 Christianam Religionem acceperant , corporis affligantur conditione misera atque 

 caduca, vehementer sperent , fore, ut his mails future aliquo tempore liberi prae- 

 stentur. Sic Keilius; qui tamen, cum alterum scopulum evitaret, in alterum in- 

 cidisse videtur. Quae enim Causa potest esse, cur Paulus , qui ad vs. 18. de iis 

 maxime locutus est calamitatibus , quae Christianis Christ! causa accidereiit , nunc de- 

 repente ad singulare illud malorum genus se convertat,' quod e sola oriatur cor- 

 poris humani imbecillitate ; praeserlim cum horum ea sit cum proximo praegressis 

 conjunctio , ut ilia his confirmentur ac stabiliantur ; ne iterum dicainus id, quod 

 brevi ante vidimus, non hie levem aliquam spem, sed certam intelligi exspectationcm; 

 immortalitatis autem illius, quam hie memorari putat Keil, ne levis quidem opi- 

 nio tribui potest hominibus illis , quibus natura sola veritatis magistra esse contigit. 

 Postremo (nam plura , Keilianae rationi contraria , modo jam praecepimus ) 

 verba TW [t&hcutrav $o'!-xv aTTOKKXuQQvvxt si? $111x9 multo magnificentiora esse , quam 

 ut ad solam adstringi possinl corporis immortatitatem ; hoc quidem unusquisque 

 facile dabit, opinor. Jam vero hujus 50i?? ut magis etiam splendorem declaret , 

 affirmat Paulus, T^V KT'KTIV summopere desiderare tempus illud, quo ea TSIS uioT? TW 

 obtinget. Et quare desiderat? Quoniam se ipsam quoque, KKO T? S/yAf/? rijf 

 x? Jiberatam, consecuturam esse sperat -iyv ehfuSsptxv TV? ^o%y<s TUV T^XVUV TCI/ &ioZ> 

 Videsne , illud et ipsa magno argumento esse , non tantum TOU? vioi/s TOU &st>u, sed etiatn 

 iV,v XTIITIV in partem venturam esse illius, quae hie memoratur, ftei/Ofpixs"? Quapro- 

 pler cum supra nobis eflecisse videamur , $o'%xv (quacum etevQeptx conjuncta erit) solis 

 obventuram esse Filiis Dei, JCT/O-;?, utpote a Filiis Dei diversa , reliqui homines esse non 

 potest. Est tamen , quod contra dicas, saltern dicere contra possis : hanc J teuSspixv , 

 cum opponatur T|J SouAa'as T)J$ (pSopei? , nihil aliud significare , nisi libertalem a mortci- 

 litale (siquidem ita interpretari vocem QSopa velis); sed videtur id parum commode 

 did: vehementer enim improbabile est, Paulum corporibus eorura , qtii contempto 

 Numini justas daturi sunt vitiorum scelerumque poenas, adscripsisse cifyQxpflxv (hoc 

 enim oppositum 7% (pSopcig}- Nam vox xQSxpelz ampliorem multo illustrioremque vim 

 haLet, atque solis tribuitur iis, qui sunt cere beatit iiA., Rom. I: 23. II : 7. i Cor. 



D XV: 



