COMMENTATIO THEOLOGICA. 3i 



que dicersiS) quae in maxima, qua inter se discrepant, diversitate , hoc tamen 

 omnes commune habent, ut paulatim intereant atque exstinguantur. Aer seu atmos- 

 phaera una comprehendatur , nee ne , dubium est; illud tamen, ut postea videbi- 

 mus , non a verisimilitudine abhorret , quamquam non facile milii persuaserim , 

 Apostolum in subtiliter definiendo rif? XT!<TSU<; ambitu magnopere sollicitum fuisse. 



Cum igitur hoc nomen per se valde late pa teat , ubicunque notae desunt, quae 

 hanc sigaiflcationis veluti amplitudinem anguslioribus tamquam finibus circumscri- 

 bant, non videtur consentaneum esse, ut in interpretando vim ejus extenuemus. 

 Recte quidem in loco i Tim. IV: 4. verba TTXV xrl<r[/,x sou KxKov arctius accipias, 

 cum ob orationem illam universam , turn ob adjecta ista (ASTX u%xpia-Tix$ *.x[t:(3xyd(4S~ 

 vov , quae declarant, haec de cibo dici , quo homines utuntur. Verum prorsus alia 

 res est hujus loci, in quo cum, praeter id, quod supra monuimus, non v. g. ad 

 sidera quoque haec posse referri , nullae hujusmodi notae insint , latissimam, vocis 

 potestateni tenendam esse apparel. 



Neque vero hlc nos eo reprehend! posse videmur, quod ry XTirei tribuantur ea , 

 qnae non sint, nisi ratione praeditorum, etiroxxpafioxia , iXTrls , <TTvxyp,df> Etenim 

 ne dicamus , illos ipsos , qui v. c. solum genus humanum intelligi malunt , ut verus 

 sensus oriatur , vim verborum airoxxpofioxlix, et yjxS^T/ ila imminuere cogi , ut 

 multo etiam latius , quam ad unum hoc referri queant, (quod tamen quo jure fiat, 

 equidem non video : nam quid tandem est , cur veram horum vim vocabulorum 

 tollere liceat ? ) sed hoc ut omittamus ; quocunque XT/CT;? pertineat , tamen commode 

 nee ad homines universe , nee ad aliquod eorum genus referri posse, modo eviden- 

 ter nobis ostendisse videmur; unde fit, ut necessario sit ad alia descendenclura, in 

 quae haec cum, proprio sensu acceptis verbis , non cadant, non nisi per Prosopo- 

 poe'iam tribui potuerunt. Quam legitimam, interpretandi normam esse, auctor est 

 Ernesti 1. 1. P. i. S. 2. G. 4. . 8. p. 118, 119. ed. 5. Prosopopoeia autein , ut 

 brutis animantibus rationem , ita inanimis rebus vitam adscribit et actionem. Ex 

 quo exsistit, hac raiione si 7% xrltjft tribuuntur ea , quae vitam declarant et ratio- 

 nem, tamen minima consequi, ryv XTIVIV vitae et rationis esse participem; dum ta- 

 men ab altera parte veram vocum txircxapx^exix rel. notionem sic nullo modo everti , 

 evidentissimum est. 



2. Dein observandum est, ea, quae hie de TJJ KT'KTSI dicunlur, ejusmodi esse., 

 ut possint omnino latius patere, quam ut ad solos homines trahere necesse sit. 

 Adscribitur 7% XTIITSI HXTMOTW vs. 20 , quod eodem spectare, quo, quod vs. 21 legitur, 

 <p9opa , videbimus postea; (pfopx iterum quemadmodum sit accipiendum, explicant 

 verba vs. 25 >5 KiroKuTpayig rotJ ruttxTCf yft&v, quae rursus facillima sunt ad intelli- 

 gendum, comparantibus i Cor. XV: 4s sq. 53 sq. 5f7 TO QQapriv TOUTO s^-jyx^Dxt /- 

 Q$<p<rlv, unde manifesto liquet, ryv pXTXtoriiTX et ryv QQopxv spectare ad Jluxum hunc 



et 



