R A T I 0. 137 



GOUDOEVERITJM nostrum praeceptoris nomine compellare licet. Nam DORN- 

 SEIFFENI disciplinam, quam adolescens percepi, exquisitis illam suavitatis, 

 leporis, diligentiae et gravitatis laudibus se commendantem , equidem me- 

 mori pectore condo et lubens recorder. Quid igitur affirmerri, quanti 

 venerandum senem faciam quamque vehementer ei senectutem exoptem 

 placidam , lenem , et vitae honestissime exactae conscientia exhilaratam ! 

 Aliorum praesentia mihi iucunda est, tua non iucunda esset, Consultissime 

 BROERS, amicorum meorum antiquissime et integerrime? Per octo et tri- 

 ginta annos arctissima nos iunxit amicitia. Academiae cives quotidie una 

 fuimus. Seria et ioca egimus. In scholis Professorum alter ab alterius 

 latere non discessit. Communis nobis praestantissirnorum Praeceptorum 

 amor fuit, communis SCHRODERI admiratio, qui philosophia morali prae- 

 clare tradenda eaque singulari etiam vitae suae integritate commendanda 

 non minorem illo tempore in iuvenum animis vim habuit, quam Orationi- 

 bus sacris pronunciandis HERINGA ille, cuius ingenium perspicax et inti- 

 mam animi humani recessuum notitiam cultissimi quique suspexerunt. Eo 

 tempore multa fuerunt tua in me merita , nonnulla quoque mea in te. Nam 

 amicissimum mihi iuvenem Heusdianae domo cormnendavi, cuius sociis 

 nosti quam carus et vivo avunculo fueris et postea, quum in dilectissimis 

 aedibus optimi viri vestigia legebamus. Tandem , mi BROERSI , a te di- 

 scessi ad munus Professoris in Athenaeo Franequerano gerendum. Hunc 

 abitum si nihil nocuisse dico amicitiae nostrae , parum dico. Contra crevit 

 eadem. Quae prospera et adversa alteri evenerunt, horum in conamunio- 

 netn numquam non alter venit. Itaque me , hue vocatum , interdum tui 

 subiit cogitatio. Nunc autem ad te redeunti in votis est, ut ultima vitae 

 nostrae parte non amplius loci iutervallo separemur ! 



Academiae Rheno-Traiectinae alumni, luvenes Ornatissimi, quam me 

 delectat adspectus vester! Ea estis et aetate et vitae conditione, cuius 

 maximum vobis, doctrinis et patriae est momentum. Nam Academiae non 

 officinae sunt, ubi panis unice gratia suam quisque artem discat, sed eru- 

 ditionis et humanitatis sedes sunt, unde erudites, liberates, iustos et tena- 

 ces propositi, ab animo pariter atque ab ingenio excultos cives patria ex- 

 spectat et flagitat. Taliuin enim virorum ipsa, ut salva esse possit, quam 



18 



