R A T I 0. 125 



ea vivitur aetate, quae a superiore vix discrepat neque ipsa quidquam 

 continet, quo in aliquam partem agitetur, deest si non causa, certe oppor- 

 tunitas exigendi praesentia ad praeterita. Sed si a pristina cogitandi agen- 

 dique ratione deflectitur inclinatque ad commutationem aetas, turn in dis- 

 sonis clamoribus eorum, qui aut impellunt et incitant aut receptui sign urn 

 dant, multi locum anquirunt, in quo a calcaribus aeque atque a frenis 

 tuti consistant ipsique videant, quorsum omnia spectent, quid sui iudicii 

 viros sequi oporteat. Turn rerum gestarum memoria in primis efficax cen- 

 setur ad praesentem aetatem cognoscendam. Comparando investigatur, 

 quid et ubi simus, utrum bene sperare liceat de temporibus, quae instant, 

 an contra illud partim ratum sit, partim immineat, 



Aetas parentum, peior avis, tulit 



Nos nequiorcs, mox daturos 



Progeniem vitiosiorem. 



Quo fines comparationis proferantur, pendet saepius e seculo, ad quod, 

 quippe aureum, reditus exoptatur, unde hodie recedi a nonnullis solet in 

 aevum, quod dicitur, medium, limpid urn, ut aiunt, bonorum omnium 

 fontera. 



Equidem , A. A. , quamquam de hoc comparand! studio nihil detractum 

 volo, dubito tamen, num hac ope ex incertis certi dimittamur, ut ne res 

 temere tractemus turbidas. Nam afferuntur fere res singulae, quae, a 

 suis divulsae temporibus ipsiusque vitae luce non amplius collustratae , 

 facile in errorem ducunt. Fragmenta sunt, quibus nullo negotio contraria 

 fragmenta opponuntur. Velut priscam frugalitatem et parsimoniam celebran- 

 tibus certissima ex eodem tempore obiiciuntur vestigia ruris: reverentia 

 magistratuum et maiorum natu ne altera lanx vergat, eorundem superbiam 

 et contumaciam in altera ponunt: plebeiorum hominum ignorantia non 

 minus citatur quam ipsorum in sua sorte acquiescentium modestia: de pie- 

 tate erga Deum quoties sermo est, toties in ore est religio vinculis ad- 

 stricta, ad formulas praescriptas quasi ad saxum adhaerescens , neque in 

 ilia libertate radices agens , cuius summam praestantiam CHRISTUS suo 

 ipse exemplo probavit. Accedit quod non desunt, qui hac comparand! 

 ratione nihil magnopere effici arbitrentur, nisi verti omnia in orbem, certe 

 inde apparere putent, rerum formas potius quam res ipsas mutari. Deni- 



