R A T I 0. 119 



qnibus doctrinarum fata in mentem veniant , his prospera , adversa illis , 

 adeo ut paucae sum ma omnium gratia floreant et paene divino honore af- 

 ficiantur, aliae exiguo loco sint, quin cum contemtu quodam ipsarum cul- 

 toribus relinquantur. Reperias etiam, qui illud de his temporibus iudiciura 

 Ecclesiae conditione probent, in qua nee ruinas excelsi aedificii praeter- 

 mittunt nee instaurandi diligentiam. Quid plura? Illud quantum mutata 

 ab illis sexcenties pronunciari audias, estque hoc uullius non conditionis 

 hominibus in ore. Pronunciant autem ea verba suo quisque modo eoque 

 vultu, ex quo, quid intus agatur, con tin uo appareat, aut spe pleni fore 

 ut ad auream aetatem velis passis prop'ellamur , aut metuehtes ne ab eadem 

 in dies longius abducantur miseri mortales. Quodsi hac vultus animique 

 hilaritate et tristitia res confecta esset, earn profecto in hoc gravissimorum 

 virorum coetu non memorassem. Sed complures eoruin , quibus aequalium 

 salus vita sua carior est, manus operi admovent. Utrimque paratur, festi-- 

 natur, concurritur vario telorum genere, ut praesentia rnelioribus cedant : 

 ab altera parte ea cernitur alacritas, cuius temeritati interdum metus est 

 ne quid accidat, ab altera vero nulla formido est armorum, quibus ex 

 diuturna custodia sancti quid inesse perhibetur, utrique vitia sunt non 

 tantuni virtutibus vicina, sed etiam ea, quae civitatum saluti parum pro- 

 sint. In hoc certamine nullarum partium esse non licet. Agitur causa 

 turn nostra turn eorum, qui nos excipient. Nam praesens aetas parturit 

 futuram. Itaque nos, A. A., a qua parte stamus? Vel, si in utraque est, 

 quod displiceat, ecquid ipsi potissimum probarnus? Utrum redeundum 

 nobis ad meliora, an vero tendendum esse ad meliora censernus; utruin 

 respiciendum in ea, quae a tergo sunt, an vero, his missis, in ea prospi- 

 ciendum arbitramur, quae sunt a fronte? Num aetatem nostram penitus 

 cognovimus? Hanc quaestionem si quis ineptam vocat, equidem non 

 assentior. Nam quod PLATO iam contendit et historia probavit, ex demo- 

 cratia in tyrannidem vergere rem publicam, hoc quotusquisque suspicatus 

 est in Francia iterum confirmatum iri? Et, ut splendidis utar exemplis, 

 NIEBUHRIUS non solum tempora priori rerum in Erancia conversioni similia 

 reditura negavit, sed etiam plura secula exigi posse statuit, quibus Europa 

 nulla conversione agitaretur. HEGELIO autem aetas sua earn referre visa est 

 humanitatis formam, qua maius quidquam ilia consequi non posset. Hinc 



