R A T I 0. 93 



esse vel apparere iuris principium. Bona neque conservantur in familia, 

 neque proximo vel adscendenti vel collaterali deferuntur, sed dimidia bo- 

 noruin 'pars proximo, sive adscendenti sive collaterali, in linea paterna, 

 dimidia proximo in linea materna defertur, ita ut remotissimus saepe cum 

 proximo, quin unus subinde remotissimus cum pluribus proximis heredi- 

 tatis aequalem partem capiat. Egregie sane hoc valet ad comminuenda 

 dispertiendaque locupletiorum patrimonia; idque probari potuit tempore 

 Gallicae illius rerum conversionis ante hos sexaginta annos factae, sed, in 

 Gallia aegre conservatum, in codicem nostrum omnino non erat recipien- 

 dum. Quid quod id, quod per se iam satis erat grave, deterius etiam 

 reddiderunt nostrates, inducta rcpraesentatione quadam collateralium , qua 

 proximi ab intestato in quaque linea portio rursus dividenda sit cum de- 

 scendentibus fratris vel sororis illius qui iure proximitatis hereditatem obtinet. 

 Quod novum iuris praeceptum ita negligenter est definitum , ut ex pluribus 

 eiusdem gradus atque lineae collateralibus alter solas suana portionem ob- 

 tinere, alter earn cum descendentibus ex fratre vel sorore natis dividere 

 videatur. 



Sed haec quidem sufficiunt, unde appareat non omnia aeque diligenter 

 atque eleganter in codicibus nostris exposita esse et explicata. Non mino- 

 ris autern momenti est alterum hoc, non satis plene in codicibus nostris 

 totius iuris delineatum descriptumque esse ambitum. Quod curn dico, ecodice 

 quidem civili fere omissum locum cogito de persona sive ficta sive morali , 

 quae tamen vix minoris momenti locum occupat , quam persona naturalis. 

 In primi vero codicem mercatorium cogito , qui tamem gravissima iuris ca- 

 pita continet, ac longe plura quam ullus alius, qua patet Europa, merca- 

 torius codex. Scilicet primarius inter mercatores et celebratissimus con- 

 tractus emtio est et venditio , ita quidem, ut in emtione cum animo ven- 

 dendi aut locandi ipsa notio ponatur actus mercatorii proprie sic dicti: et 

 vel sic tamen de emtione, venditione in mercatorio codice ne verbum quidem! 

 Quid mirum igitur, si de mercibus, earumque vel traditione vel evictione , 

 saepe incidat quaestio? Emtio venditio in diem, eaque quae sub praemio 

 ita contrahitur, ut ab altera parte obligatio firma sit, ab altera poenitentiae 

 sit locus, ne commemoratur quidem. De opjjiynorandis mercibus vel apo- 



