60 J. J. P R I N S 



inaiuli sunt Sacrorum antistites, de Academicae institutionis utilitate baud 

 minus magnifice sentire, quam communis fert Eruditorum sententia. De 

 me igitur Vobis ita persuadeatis , hoc mihi in votis esse , ut pro viribus 

 aliquid conferam ad alendam augendamque illam inter eiusdern Academiae 

 doctores animorum coniunctionem , qua illius saluli et gloriae optime con- 

 sulatur. 



Quod inprimis Vobis dictum sit, Viri Clarissimi! quibus Theologorum 

 Ordo Leidensis constat. Vobiscum arctioribus etiam vinculis ita me 

 coniunctum video , ut paucis Vos singulatim compellare animus omnino 

 iubeat. Decessit e Vestrum numero, quo cum celeberrimo PALMIO prae- 

 ceptore usus sum, multis mihi nominibus colendo, JOHANNES CLARISSE; 

 sed te adhuc superstitem hie adesse, Clarissime HENGELI! est, quod 

 maximopere laeter mihique ex animo gratuler. Tibi quid debeam, in 

 cuius disciplinam e summi LENNEPII et ROORDAE et tui meique ROOYENSII 

 schola me Pater optimus transtulit, tuus quondam commilito et etiam 

 nunc amicus integerrimus , mihique filio ipsa vita carior , quique maximis , 

 quibus me cumulasti, beneficiis et hoc superaddidisti, quod mihi, ut de- 

 latam in me provinciam haud recusarem, suasor exstiteris; Tibi igitur quid 

 debeam, verbis sane enuntiare nequeo; sed beatum me praedico, qui iam 

 Tibi adesse meamque -Tui observantiam Tibi probare possim. Inter Theo- 

 logos Tu certe, quamquam rude donatus, omnium suffragiis, principem 

 locum obtines, nee facile reperietur, qui de Novi Testamenti arte exege- 

 tica Te magis meliusve meruerit. Quam ego artem turn demum me in 

 hac Academia probabiliter docuisse existimabo , quum , Tui ad exemplum , 

 grammaticam interpretandi rationem unice veram et ipse secutus et dis- 

 cipulos ad earn sequendam assidue cohortatus fuerim. Tu igitur, vene- 

 rande senex ! vicissim mihi adesse Tuisque me monitis ac consiliis iuvare 

 pergas, donee ad altiora Te evocet, quam paratus exspectas, Dei eius- 

 demque Patris benignissimi vox coelestis! Nee minus Te praeceptorem 

 optimum et amicum integerrimum et iam collegam compellare aestumatis- 

 simum, Clarissime KISTI! utique par est. Hue me vocatum esse, Te 

 haud invito, et Tecum adhuc studiosae iuventuti prodesse posse, cuius 

 ipse olim discipulus eximiam expertus sum benevolentiam , inter optima 

 refero, quae in me hodie confert divina Providentia, vitae bona. Age, 



