R A T I 0. 59 



mium reportavit, celebratissimae huic doctrinarum scholae bene ac pru- 

 denter, pro voto, consulere possitis ! 



Vos deinde quum intueor , Viri Clarissimi ! qui Academiam Lugduno- 

 Batavam non tantum famae pervulgatae splendore, sed et exquisitissimae 

 doctrinae luce collustratis uberrima , nescio , quo pudore ac verecundiae 

 sensu perfundar, meae quippe mediocritatis mihi conscius. Octodecim 

 fere anni praeterlapsi sunt, ex quo, post peracta studia Academica, vestris 

 communibus suffrages , Theologiae doctor renuntiatus sum ; sed Theolo- 

 giam publice docendi provinciam aliquando in me delatum iri, ne per 

 somnium quidem unquam cogitavi. lam praeter spem exspectationemque 

 meam , baud tamen invitus , Vestro adscribor ordini , in desideratissimi 

 NIERMEYERI, quondam commilitonis mei, locum vacantem. Cuius ego 

 summi Viri mortem praematuram eo magis cum omnibus bonis atque 

 Ecclesiae Christianae nostraeque Academiae bene cupientibus lugendam 

 duxi, quo arctiori cum eo amicitiae vinculo, inprimis postremo vitae tern- 

 pore, iunctus fuerim. Suspiciebam in eo accuratae eruditionis copiam et 

 ingenii subacti acumen et amabilem illam animi modestiam ac candorem , 

 quo bonus esse quam videri malebat, iisque raaxime dotibus se et Vobis 

 ita commendavit et studiosae iuventuti, ut magis magisque in deliciis 

 haberetur ab omnibus. Huic igitur succedens eiusque laborem, morte 

 eheu ! interruptum , in me suscipiens , cogitate , quaeso , quo aim ammo , 

 cum curae meae ac sollicitudini maximae accedat moestitiae dolorisque 

 sensus. Quis tandem ego sum , qui tanti Viri desiderium levem , et gra- 

 vissimum , quod eius obitu haec Academia , et vero ipsa Theologiae , prae- 

 sertim Exegeticae , disciplina damnum tulit , quodammodo saltern resarciam ? 

 Erigit vero et recreat me Vestrae humanitatis recordatio , qua scilicet a 

 me , doctore inexercitato , haud exspectetis , quae ille praestare potuit et , 

 quamquam per nimis breve tempus, revera praestitit. Ergo Vos mihi 

 succurrite , quos collegas aesturuatissimos venerans saluto , meque Vobis 

 ducibus et admoHitoribus uti haud gravemini! Sunt inter Vos, qui dis- 

 ciplinas profiteantur , quarum major est , quam ceterarum , cum Theologia 

 cognatio : his me quarn maxime commendatum esse velim , ut omnes ten- 

 damns ad idem. Sed cunctae inter se arctissimo cohaerent vinculo artes 

 doctrinaeque liberales, et iam compertum habetis, me, cui futuri infer- 



8* 



