\ 



R A T I 0. 181 



sensiuius. Tern pus eiusmodi dolorem non tollit, sed lenire saltern solet, 

 quod ut tibi quoque contingat optamus. Id si factuin fuerit, recordatio 

 eius filii tibi fiet, spero, iucunda, eumque tibi repraesentabis qualis in 

 hac terra fuerit, et agnosces eum ad beatiorem sortem evocatum fuisse a 

 summo rerum omnium Moderatore , in cuius decretis acquiescens bene 

 cum eo actum esse confides. 



Tu quoque lugubri rursus veste indutus es , amice collega VAN HALI,. 

 Brevi temporis intervallo duo tibi liberi sublati fuerunt. Adhuc lugenti 

 mortem filii natu minimi mors sustulit tibi, uxori, familiae tuae tuam 

 filiam carissimam. Cuius animus non commovebatur isto nuntio? Novi- 

 mus te non dolorem fovere ut illi, quibus spes nulla supersit; non potuit 

 non cogitatio tuum animum subire, corpus mortale tantum exstinctum et 

 terrae mandatum esse, superesse neque unquam exstinctum iri animum 

 iminortalem. Haec reputans et Numen sine quo nihil nobis contingit, 

 suspicions, fateris quae a Deo nobis accidunt bona esse, quamvis acerba 

 videantur. 



Quid tibi dicam, HECKERE! Anno ante ipsum hunc diem in urbe dirus 

 grassabatur morbus, qui eodem paene tempore ambos tuos quoque liberos 

 prehendit. Post paucos breves dies, sed qui prae metu longi tibi facti 

 fuerint, reditu ad sanitatem filiolae tuae gaudebas, sed gaudium illud brevi 

 exstinguebatur paene insigni dolore, quem filii tui obitus tibi attulit. Nemo 

 fuit , quem non miseruit tristis fati ; sed quod lenimentum , etiamsi nul- 

 lum id esse non affirmabis , quod , inquam , lenimentum est tanti dolo- 

 ris in amicorum commiseratione ? Quum brevi post vocareris ad munus, 

 quo iam fungeris, laetitia de munere tibi mandato fere obtundebatur 

 dolore e malo quod nuperrime perpessus eras et tamen ipsum illud munus, 

 ad studia tua sponte te revocando, avocavit mentem a tristitia, qua ne 

 opprimereris fere metuimus. Avertantur in posterum, ex animo id 

 exopto, a te, a vobis omnibus tarn acerbi casus et vitam securam et 

 quietam in posterum agatis ! 



Tandem ad vos me converto , luvenes ornatissimi , huius Academiae alumni ! 



Iam memoravi gravem luctum, quo hoc anno afflicti fuistis rnorte unius 



vestrorum commilitonum. Inter vos tot intercedunt communia, quae vin- 



culorum instar sunt, quibus inter vos coniungimini ut omnes sentiatis, si 



