ACADEMIAE GKONINGANAE CUEATOEES, VIEI AMPLISSIMI, ET 

 QUI HIS AB ACTIS ES, VIE CONSULTISSIME ! 



SENATUS ACADEMICI EECTOK, CETEEIQUE PEOFESSOEES , VIEI 

 CLAEISSIMI! 



AETIUM ET DISCIPLINAEUM DOCTOEES EEUDITISSIMI ! 

 EVANGELH INTEEPEETES DOCTISSIMI, EEVEEENDI! 

 IUVENES LECTISSIMI, ACADEMIAE GIVES EXOPTATISSIMI ! 

 QUOTQUOT DENIQUE ADESTIS, CUIUSCUNQUE OEDINIS ET LOCI, 

 AUDITOEES HUMANISSIMI! 



Etsi neque Latine dicendi insolentiam praetexere possim, nee debeam 

 aetatem aut occupationem excusare , tamen si me hoc tempore valde com- 

 moveri negem, multum a vero absim. Nam quum ilia statio vitae, quae 

 me adhuc tenuit, docendi facultatem ut pararem copiam satis amplam de- 

 derit, dicendi tamen coram lectissimo conventu opportunitatem raro concessit. 

 Nunc minimus natu ex omnibus vobis, qui ex hoc loco dicere soletis, 

 surgo, parum ab exercitatione ad dicendum instructus, paucis notus; surgo 

 ad illam habendani orationem, quae iure an iniuria specimen eruditionis 

 aut peritiae solet haberij cuius eventus ut maximam ad commendationem 

 vim habere potest, ita, si iustae exspectationi non satisfaciat, facile in 

 contrariam partera possit verti. Quae dum cogito, sustentat me tamen 

 et recreat vestra, Auditores, humanitas, multis perspecta et cognita. 

 Quae ne hoc tempore mihi desit, eo enisius rogo et expeto, quod oratio 

 inea versabitur in argumento, quod iamduduni in hominum ore et disce- 

 ptatione versatur, et doctorum studia excitat; in quo pertractando videri 

 possim parum aut novitati aut temporis nostri usibus et ingenio servire. 

 Etenim constat linguam Latinam multorum hodie favore excidisse, que- 

 rentium nee litteras Latinas dignas esse, in quibus multum etiamnunc 



28* 



