226 C. M. FRANCKEN 



Graecani et Latinam linguam non noverant, multa in lucem protulerant, 

 quae nemini impune licebat ignorare. Inde quid factum sit, videtis. Eru- 

 diti hodie non tarn cives sunt reipublicae litteratae, quam suae civitatis; et 

 distracta ilia societate aut labefactata, communis lingua, qua cives olim 

 inter se utebantur, neglecta iacet, eoque ipso tan to impeditius est de rebus 

 ab antiquitate alienis disputare aut scribere, ut, quam vis laudandi sint, 

 qui possunt, tamen id ab omnibus postulare iniquum videatur. 



Suspicor , AA. , futuros qui quaerant satisne commodis eius disciplinae 

 prospiciam, cuius causa mihi pro viribus tuenda imposita est. Si auctori- 

 tatibus pugnandum est, licet mihi duo nomina proferre, quae multoruru 

 instar sunt, WTTTENBACHJI et MADVIGII. Quorum alter iam abhinc sep- 

 tuaginta annis perspexit, Latine scribendi facultatem ab aliarurn discipli- 

 narum Professoribus non esse aut postulandavn aut exspectandam ! ) ; alter 

 onineni Latinae orationis exercitationem non posse hodie aliud momentum 

 habere, quam ut linguae naturam et proprietatem clare quis animo reprae- 

 sentet 8 ). A quo non multum differt NIEBOHRII sententia , qui quum Latiui 

 sermonis exercitationem tironibus commendet 3 ), tamen ipse prudenter eo 

 abstinuit. Cuius exemplum iure sequuntur, qui in historia exponenda, ut 

 ille solebat, sic versantur, ut recentiorum vocabulorum et rerum compara- 

 tione antiquitatem illustrent, neque se in Latium, sed Latium ad nos 

 transferunt. Equidem, AA. HH. , quid a Theologiae et lurisprudentiae 

 cultoribus fieri possit, aliis malo iudicandum relinquere, qui rationem illo- 

 rum studiorum probe norunt, quam fidenter pronunciare. Quamquam in 

 argumento non ab antiquitate remotissimo , cuiusmodi multa sunt in utroque 

 studiorum genere, quidni possit antiquo more stari non perspicio, quuni 

 praesertim nostra lingua arctis contineatur finibus et fere ab exteris ne- 

 gligatur; sed a philosophis et medicis ilium morem omissum esse, tantum 

 absum ut improbem , ut e contrario hoc ipsius Philologiae commodo putem 

 inservire. Hoc enim iure sibi postulant philologi, ut qui Latine, bene 

 scribat. Perversus sermonis usus magis nocet, quam nullus omnino, si- 



') Bibl. Crit. Vol. HI, p. 2, p. 112, sq. 

 *) Bern, zur Lateinischen Sprachkhre, p. 12. 



J ) Pag. 139, 161, sqq. lihri , qui belgice inscrihitur: Niebvhriatia, tdtgegeven door 

 K. G. JACOB. Leeutcarden, 1840. 



