230 C. M. FRANC KEN 



WYTTENBACHIOS , qui native quodam candore, sinceritate, hilaritate tain 

 facile scribunt, ut nihil sit, quod ab alio melius et planius dici potuisse 

 videatur. Omnino distinguendura puto sermonem Latinum ab elocutione 

 Tulliana; et aemulandus potius est CICERO quam imitandus; ita iudicio 

 adhibito si quando elabi sibi quid passus est, quod in alio non probare- 

 tur , aut si filum orationis Tullianae minus cum argumento nostro congruit , 

 non est in exemplum sumendus , ne opera nostra sit parum erudito homine 

 digna, neve oratio prudentium virorum irrisione ludatur. Nostra aetas, 

 si quid video, ab orationis fuco et lenociniis et rnagna sonantibus verbis 

 abhorret , et quemadmodum in vita quotidiana titulos et ostentationem fasti- 

 dit, ita verborum fucurn et ambitiosa ornamenta spernit atque contemnit. 



Ita si in Latine scribendo versamur, non vereor, ne id aut philologis 

 inutile aut huius temporis rationibus alienum videatur. Semper quidem ad 

 hunc finem CICERO lectitandus erit, sed non quo Tulliana dicendi forma 

 et XCCQOCXTTJQ (stilum nunc dicunt) omnibus communis esse debeat aliis 

 hie est alius et pro singulorum ingenio diversus sed quod CICERO cer- 

 tissimus est auctor Latinitatis, et optimi temporis lingua ex hoc plane 

 potest cognosci. Neque vero propterea reliqui scriptores philologo sunt 

 negligendi; quos quum diligenti lectione cognoverit, ita paratus ad scri- 

 bendum accedet, ut accurate, quid argumentum et opportunitas postulent, 

 pensitans, non anxius in verborum delectu, nee elegantiarum et ubertatis 

 inanis captator, plane et pure dicat, quae sentit. Neque lectio scriptorum 

 eo consilio suscipietur, ut quis Latine scribere possit, neque tamen fieri 

 potest, quin e scriptorum perpetua et diligenti lectione redundet et fluat 

 oratio, quae Latina sit, et naturali lepore et venustate sponte legentibus 

 commendetur. Qua qui utuntur, optime demonstrant, penitus se veteres 

 percepisse, et, quod aiunt, in succum et sanguinem vertisse; quod quidem 

 ut faciant philologi, postulari solet et debet. Qui vero lectionem negligit, 

 illi Latine scribere est Herculeus labor, atque baud scio an nulla sit alia 

 causa, cur Latine scribendi studium nunc a multis spernatur, quam quod 

 scriptores Latinos negligant. Quod quo iure fiat, videndi iam nobis locus 

 erit, deinceps dicturis de scriptoribus Latinis ex veritate aestimandis; in 

 quo primum exponendum duxi , quomodo Latini scriptores possint et debeant 

 tractari, ut universae eruditionis sint n(JoncciSeia et quasi vestibulum. 



