232 C. M. FRANC KEN 



nem dico arte critica et grammatica fultam, et iudiciuin de Scriptoruui 

 virtutibus vitiisque. Male audiunt apud philologos aesthetici qui vocautur, 

 quod saepe, parura vel a linguae scientia vel a ratiocinandi prudentia in- 

 struct!, iu veteribus interpretandis nusquam non elegantiam et lepores 

 venentur, et exclaraare malint quam belle! quam eleganter! quam sobrio 

 sanoque iudicio singula pouderare. At alii artem criticam et gramtnaticam 

 unice factitantes elegantiae existimationem , quasi infra se positam, despi- 

 ciunt; quos persuasum habeo equidem optime sane naturam et ingenium 

 scrip torum perspecta habere , sine quibus critica ne cogitari quideni potest , 

 et recte existimare, aestheticam illara, si in interpretando ubique adhibea- 

 tur, putidam fieri et insulsam; at e contrario libros veterum edentes nollem, 

 quod nunc quidam faciunt, oranes sequi, ut omni disputatione de consilio 

 scriptoris et argumenti tractatione omissa , aunotationem tarn angustis finibus 

 circumscribant , ut nil paene , nisi alios caecutire , qui verbi cuiusdam aut 

 locutionis usum non perspexerint , incptos esse , qui vulgatam lectionem defen- 

 dant, monstra esse verborum , quae alii aequo anirao tulerint , notent. His op- 

 positi perpetui laudatorcs , qui praestantiarn scriptoruni unice stupent , ingenii 

 carent acie et dexteritate divinandi, eoque errant quod minium artificium 

 scriptori, quem interpretantur , obtrudunt. Nimirum qui tantum elegantias 

 volunt videre , ii tandem aliquando ruulta vident , quae nos vulgares homines 

 fugiunt; ac si plenam antiquitatis et linguae notitiam non afferunt, absurdi 

 sunt et vix ferendi. Alteri vero solis scribunt philologis ; at si omnes his scri- 

 bant, mox ea spargetur sententia, ut antiquae litterae his relinqueiidae sint. 

 Apud nos quidem, AA., non est quod affluentiam elegantiae sectatorum 

 conqueramur. Ingenii nostri gravitas prohibuit, quominus ad ineptias dela- 

 beremur; quam quam vellem, quemadmodum ad vitia notanda, sic ad ve- 

 nustates percipiendas acumen mentis intenderemus. Apud Germanos qualis 

 fuerit WIELANDUS, qualis HEYNIUS, nemini potest latere; quos secuti 

 JOHANNES HENRICUS Voss, DISSENIUS, DUENTZERUS, ostenderunt illi exemplo 

 suo, quam lubrico in genere versarentur, amorem tamen veterum in suis 

 auditoribus aut lectoribus excitarunt, et saepe labentes digitum tamen ad 

 fontem intenderunt, unde suum honorem his litteris in vulgo eruditorum 

 restitutum iri sperem. Sed quae libertas iudicandi in alia parte philologiae 

 regnat, earn hie saepenumero desidero; et peccant, nisi omnia me fal- 



