R A T 1 0. 233 



lunt , illi viri , quod poetas severioribus adstrictos legibus esse volunt , 

 semperque ad suas res respicere, eoque a perspicuitate in explicando aber- 

 rant. Neque enim potest eius laus ullum in lectore momentum habere, 

 qui perpetuo laudat; nee quod ipsum est implicatum et perplexum unquam 

 explicatio potest audire. Ab utroque vitio si cavissent, optime respondis- 

 sent aequalium desideriis neque in philologorum incurrissent reprehensionem. 



Ne tamen, AA. hoc in earn partem accipitote, ac si grammaticae et 

 criticae disciplinas elevare velini. Has alii contemnant, qui oderunt quae 

 non intelligunt; ego quam maxime persuasum habeo, quo pleniore quis 

 graramaticae sive linguae notitia instructus scriptores pertractet, eo altius 

 eorum venustatem sentire. Verum est hie quoque modus in rebus. Non 

 debemus in verbis unice laborare, non bono scriptore abuti, ut copiam 

 habeamus pertractandi quaestiones grammaticas ; sed antiquitatis est notitia 

 afferenda , ut animo ad scriptoris aetatem redire possimus ; turn videndum , 

 quid scriptor suo debeat tempori, quid ipsi proprium sit; quid bene sit 

 dictum, quid secus; quare alia nobis placeant, displiceant alia; quid reli- 

 quis sui generis praestet. Maxima haec fateor et vix vel philologo assequenda ! 

 At ni gustum quasi quendam huius rei percipiant tirones , plerique, etiure 

 quidem, frustra se litteris humanioribus operam dedisse putant. Qui ad alias 

 disciplinas transituri aliquamdiu apud philologos devertuntur, non faciuntid, 

 ut ad scriptorum veterum emendationem se praeparent , qua arte paene otn- 

 nes carere possunt , nee tantum ut Graece Latineque discant ad eum finem , 

 quo aliquando ad disciplinae suae initia aditus pateat : etenim aliis ad id 

 perpauca sufficerent., alii nihil omnino desiderarent ; sed ideo haec littera- 

 rum studia omnibus praescripta sunt, ut omnes, quantum quidem eius fieri 

 possit, veteres scriptores intelligant, quos tanquam amussim et obrussam 

 adhibeant in reliquis aestimandis , quibus elegantiam iudicii augeant , denique 

 proficiant ad humanitatem. Quam quum dico, non intelligo fucatam nescio 

 quam elegantiam, sed quae ex intimo pectore proficiscatur; qua virtute qui 

 ornatus est , lubentius agnoscit laudabilia et amat , quam vitia notat ; et , 

 quamvis strenuus veri et decori propugnator, neque obiurgat, neque sua 

 unice prudentia confidit et multorum exemplis edoctus veniam habet erranti. 



Humanitatis illius non minus HORATIUS apud Romanes, quam apud 

 Graecos , in reliquis dissimillimus , PLATO est. Tllius non scriptores tan- 



30 



