238 C. M. FRANC REN 



quirendum, in poetis verborum vis et potestas novis sit saepe exemplis 

 firmanda, et argumentum carininis enucleandum , ut , quid salva sententia 

 possit abesse, quid iusta consecutio et series rerum postulet, certa trutina 

 ponderetur. PEERLKAMPII dubia et a&srrjffeis ORELLIUS accuratiore inter- 

 pretatione redarguere conatus est; MADVIGIUS dialectica subtilitate non 

 minus in explicando quam emendando sibi utendum putavit; et quis 

 NIEBUHRII opera neglecta nunc ad LIVIUM interpretandum accedere audeat? 

 Non sane, A A., id est explications officium, ut criticae vicaria sit, aut 

 eius ope sana corrupta, integra mutila interpretari nobis videamur. Quis 

 non eorum rationem improbet, qui adeo pendent a libris MSS. , ut lacu- 

 nosa etiam et mendosa interpretari conentur potius quam vitia agnoscant? 

 E contrario tamen boni est critici, antequam ad emendandum accedat, 

 bene persuasum habere, locum non aliorum comparatione explicandum esse 

 et errorem non scriptori sed librariis esse imputandum. Unde fit, ut in- 

 terpretandi conamen et coniecturam praecedat, et in aliorum emendationi- 

 bus explorandis non possit omitti. Ita interpretatio fundamentum quasi et 

 principium est emendatricis critices. Eadem tamen aliud munus habet, 

 in quo magis est sui iuris. Nimirum ita afficere debet lectores atque af- 

 fecti fuerunt ii, quos scriptor sibi lectores auditoresve cogitabat aut deside- 

 rabat, eaque afferre quae illis nota et perspecta erant; aut, quod aiunt, 

 ex historia poetam scriptoremve illustrare. Quae tamen opera quum non 

 philologorum causa suscipiatur, qui satis ipsi a subsidiis aut eruditione 

 instructi esse debent, ut hie sine cortice natent, de hoc argumento nunc cli- 

 cere supersedeo, quum praesertim verear, ne vestra iam patientia abusus sim. 

 Sed sensim iam oratio delapsa est ad earn philologiae partem , quam , 

 ut est, ita haberi convenit ingenii exploratricem et quasi cotem; in qua si 

 eandem libertatem iudicandi nunc regnare dixero, quae ad interpretandos 

 et aestimandos veteres adhiberi debeat , spero fore ut vestrum consensum , 

 AA. , obtineam. Etenim ea libertate iam dudum exsultavit BENTLEITJS , 

 quum alicubi 1 ) //rationem sibi et res ipsas centum codicibus potiores" di- 

 ceret. Nostrae vero aetatis critici hoc in genere in diversa abire possunt 

 videri, quum partim totos versus et sententias sine auctoritate eiiciant, ut 



') Ad Horat. Carm. HI. 27. 15. 



