240 C. M. FRANCKEN 



adscribere editores coguntur. Quis porro non videt, non omnium auctorum 

 eandem esse rationem, quum alii semper multorum versati manibus ab 

 iiiitio per multa exeinplaria sparsi fuerint, ut archetypi lectio hie quidem 

 sit ipsa scriptoris inarms , aut nobilis quaedam antiqua recensio ; alii tarn 

 raro lecti sint, ut ex uno recentiore fonte omnes libros ductos esse a 

 ratione nihil abhorreat; alii studio sint interpolati, alii negligentia in mino- 

 ribus tantum corrupt!. Verum si cura ilia iusto maior esse possit, multo 

 tamen magis id est cavendum, ne temere in libros involantes, undequaque 

 lectione arrepta, contextum consarcinemus a diplomatica fide quam remotissi- 

 mum. Quod fugientes critic! multi severiorem nunc sibi legem scripserunt , 

 simul vero quod et deteriores codices rnagis negligunt, et emendandi curam 

 non excludunt , non censendi sunt minorem iudicandi libertatatem . vel ipsi 

 sumere vel aliis perniittere. Imo licentiam potius quam libertatem impediunt. 



Omnino habet hoc aetas nostra, quod in multis scriptoribus criticae 

 factitandae certius fundamentum iactum est. Quo in genere insigniter de 

 litteris Latinis meritus est ORELLIUS , quum et in TACITO et VELLEIO 

 PATERCULO unica exemplaria diligentius excusserit, et aequali similique 

 cura omnes TULLII libros ad bona subsidia exegerit, ut quasi uno obtutu 

 optima quaeque superiorum inventa intueri liceat. PLAUTUS nunc demum 

 adhibitis et codice palimpsesto saeculi V et aliis permullis Italis MSS. ita 

 coeptus est edi, ut iam aliquanto opportunius sit de eius metro et depra- 

 vatione iudicare. Nee minus de CATULLO et LUCRETIO meritus est LACH- 

 MANNCS. Denique quum maiori nunc diligentia in fragmentis poetarum, 

 historicorum , oratorum perscrutandis et colligendis nostra aetas versetur, 

 hac quoque in parte criticorum acumen et sagacitatem non minus prospero 

 successu quam in Graecis occupatum iri spes est , unde quin historia litterarum 

 Romanarum insigne habitura sit emolumentum, nemo in dubium vocaverit. 



Sed eadem iudicandi libertas, quae ad coniecturam incitat, subinde ab 

 emendando revocabit. Non facile quidquam, quod vitiosum esset aut mi- 

 nus commendabile , veteribus olim adscribebant; a nobis iam id non quae- 

 ritur, quid optimum sit, sed quid, etiamsi minus recte et eleganter, tamen 

 a scriptore, quern tractamus, scribi potuerit. Non quaeritur quid optimum 

 sit, sed quid verissimum. Est vero haec res omnium vel maxime lubrica, 

 ut statuamus, quid scriptori aut poetae ipsi, non librariis, adscribere audea- 



