182 J. H1SSINK 1ANSEN ORATIO. 



- 



cui quid triste accidat. Quo igitur animo estis, quuin iuvenili vestra 

 aetate aliquis e nuraero vestro diem suum postremum obit! E casibus 

 eiusmodi sane illud: memento mori , obstrepit, quae vox nos exhortatur 

 ad rectum vitae usum , quamdiu aura vesci nobis contingit. , 



Nonnulli vestrum morbo, qui uuperrime demum in urbe grassari desiit, 

 fuerunt afflicti sed, quamvis graviter affecti, convaluerunt tamen. Gratu- 

 lamur vobis convalescentiam istam et laetamur salvos eos esse redditos 

 suis, Academiae, civitati! 



Lubens testor rectori mihi nihil a vobis contigisse, quod potuisset esse 

 ingratum; neque alia ratione vosmet ipsos mihi praebuistis quam quales 

 rectoratum adiens mihi optaveram. Quin sunt facta a vobis talia, quae 

 boni omnes in vobis ultro laudant, maxime coniuncta cum novitiorum 

 aditu ad Academiam. Recte id certo effecistis, ut iam nihil sit, quod 

 studia eorum aliquamdiu impediat, quod quum sustulistis, monstra- 

 vistis , Academiae salutem vobis omnibus esse caram. Quod ut magis ma- 

 gisque etiam pateat ex ardore, quo studiis vestris operam navare pergatis, 

 vehementer exopto. Ita enim et Academiae hoc tempore et in poster um 

 patriae nostrae universae ornamento eritis! 



lamque munus annuum trado Rectori magnifico in annum proximum a 

 Rege augustissimo create, tibi PETRE JOHANNES VAN KERCKHOFF. 

 Salve Vir Clarissime ! Iam Rector magnifice ! Munus tuum non maiores 

 molestias, nee minorem voluptatem tibi adferat , quam attulit mihi. Sit 

 annus rectoratus tui faustus Academiae, sit faustus tibi, a Deo precamur. 



DIXI. 



