114 H. C. MILLIES 



busque a vicinorum concursu intercludit. Contra antiquae cognationis pristi- 

 nique inter artes vinculi constans ac diligens observatio mirain non solum 

 ad cuiusvis artis disciplinaeque , sed ad ipsius huinanitatis , quae his artibus 

 disciplinisque continetur, progressum operam praestat. Languescit enim 

 quae solitariam vitam agit disciplina: neque tantummodo quae in conter- 

 minis disciplinis raaxime ad sui conservationem necessaria sunt ignorabit, 

 sed ipsa etiam , quo a rerum usu remotior est , eo magis contemnetur et in 

 suis quasi involucris marcescet. Alunt enim sese nutriuntque mutuo disci- 

 plinae: eamque brevi interituram aut, quod idem est, nullius pretii certo 

 scitote esse artem, quae in ipso reliquarum flore ita tabescat, ut quod 

 ceteris proficit, ipsi nocere videatur. 



Prudenti itaque consilio maiores nostri has publicas omnium disciplina- 

 rum civitates condiderunt, quae inde nomen Universitatum habent, in 

 quibus non tautum singulae excoluntur , sed cunctarum etiam societatis corn- 

 munionisque lex ex hoc , de quo diximus , vinculo suspensa est. 



Sunt autem in disciplinis aliae inter se magis minusve cognatae; hae 

 propius a se distant, illae grandiori intervallo a se separantur. Theolo- 

 giam omnium disciplinarum reginam dixerunt antiqui: quod si quibusdam 

 ambitiosius dictum videatur, id tainen nemo negabit, earn in reliquas 

 artes hanc vim exercuisse, ut harum incrementa maximam partem ab illius 

 progressu originem traxerint. Quod si ab aliis ipsa theologia, utpote 

 rerum divinarum scientia, divinum quoddam opificium existimetur, ita 

 tamen earn coelitus in res humanas demissam iisque immixtam esse omnes 

 confitebuntur , ut ex ipsis humanarum scientiarum profectibus optima sibi 

 praesidia lucretur. Eius est omnium doctriuarum fructus ad se trahere , 

 nullam contemnere, nullam negligere, seduloque magnis istis huinanitatis 

 adminiculis, philosophiae , historiae, literarum, naturae rerum studiis ad 

 suum quoque commodum abuti. Prae caeteris autem propria quaedam et 

 peculiaris coniunctio nobis esse videtur theologiae cum literis orientalibus , 

 quae earn magna ex parte enutriverunt et ex quibus ipsa ad vitam susten- 

 tandam veluti commeatum trahere videtur. Si de me loqui licet, ex quo 

 ad theologiae studium animum applicare incepi, ea mihi enata est per- 

 suasio de arcta literarum orientalium cum omni re Christiana necessitudine , 

 quam experientia rerum tarn in antistitis sacrorum munere gerendo, quam 



