120 H. C. M I L L I E S 



recolentem usurpavit, minus etiarn floribus variegatis, quam imaginibus 

 sublimibus gravibusque conspicua. Deinde vero antiquissitua ista monu- 

 menta in argumento versantur cum theologia arete coniuncto. Historia 

 enim iis continetur populi Israelitici, qui unus veri Dei notionem cultuni- 

 que servavit, cui suam legem, suamque promissionem sapientia divina dona- 

 vit, in cuius ortu, fatis, mutationibus ipsius coelestis regni in terris adum- 

 brationem, novique in genere humano rerum ordinis praeparationem cernere 

 licet. Institutio, sive legis praeceptis, sive poetarum sacrorum cantibus, 

 sive sapientum sententiis, sive denique prophetarum vaticiniis tradita, 

 Deum testatur perfectissimum , sanctissimum , mirabili modo venerationem sui 

 instillantem , excitantem , moderantem , excolentem , ad clarioris aliquando 

 lucis divinae patefactionem homines praeparantem. Elucet hoc imprimis 

 prophetarum aetate, qui pro mutata rerum conditione mutatam quoque 

 profitentur doctrinam, aditumque parant venturo servatori. Neque haec 

 tantum, sed tota antiquitas Hebraea, instituta, mores, quidquid ad vitae 

 cultum, ad rem publicam aut domesticam pertinet, haud una ratione cum 

 rebus Christianis cohaerent, pauloque tantum mutata interdum forma aut 

 appellatione in societatem Christianam translata sunt. Quae onmia qui 

 cognoscere, perspicere, intelligere cupit, ipsum fontem adire debet, literas- 

 que discere , quibus ea continentur. Principem autem et antiquitate et rerum 

 gravitate locum obtinent literae Hebraeae, quae a florente inde Israelita- 

 rum republica per multa saecula fere sibi constantes , non nisi levissimam 

 passae mutationem aevum tulerunt. Cum iis literae cognatae coniungendae 

 sunt , turn Phoenicum , quarum rariora tantum supersunt monumenta , turn 

 Samaritanae ad mutatam linguae Hebraeae formam propius accedentes, 

 turn imprimis Aramaeorum, quorum et sermo antiquissimus et in libris 

 sacris obvius et transitum veluti parans antiquioris aevi ad recentiorem 

 literarum Syriacarum et ludaicarum aetatem, turn antiquissimae , dudurn 

 emortuae Aethiopicae, turn denique uberrimae et latissime sparsae Arabicae. 

 Pro harum omnium cum religione coniunctione magis minusve arctior est 

 cum theologia necessitudo, neque ea tantum in ipsis primordiis a Deo 

 constituta, sed libris quoque sacris, omnis theologiae vere christianae fonte 

 et principio, innixa. 



