



ACADEMIAE LEIDENSIS CURATORES, PROFESSORES, GIVES, QUOT- 

 QUOT AD SOLENNIA HAEC CELEBRANDA CONVENISTIS, AU- 

 DITORES HUMANISSIMI! 



oi quaeritur aetatis quam vivimus character, ut in aliis rebus, ita 

 imprimis in disciplinarum academicarum studio, conspicutis, vestro omnium, 

 puto, consensu, emancipationem me dicere ab omni traditionis domina- 

 tione et imperio. Traditionis cecidit auctoritas, quae , dici vix potest, in 

 singulis disciplinis progressum ad veritatem quamdiu et quantum impecli- 

 verit. Auctoritatem illam, uti in disciplinis physicis, auctoribus BACONE, 

 COPERNICO aliisque, iam dudum nulla est, ita etiani in ceteris quibusque 

 disciplinis, etsi non prorsus superatam, in dies decrescere et studio veri 

 libere investigandi cedere, nemini non perspicaciori in oculos iucurrit. 

 Eamdem libertatis nostra aetate in theologia causam agi, quis ignorat, 

 turbas reputans, quas doctos inter et indoctos, plebem et optimates, rnu- 

 tata theologiae conditio ubivis per Europain excitavit? Clamores illos veri 

 scrutatorem baud magis nostro temporemovere, quam ecclesiae olirn Romanae 

 clamores GALILEIUM , non est quod dicam , A A. ! Sed alia quaestio hie ori- 

 tur. Artium , sunt qui concedant , quarumvis et disciplinarum esse libe- 

 ram disquisitionem , earndem vero theologis competere libertatem negent. 

 Theologia, inquiunt, suapte natura, disquisitio libera non est, cum sit 

 theologi scilicet docere non quae ipsi vera videantur, veruni tenere ea , 

 quae semel, sive S. Literarum, sive ecclesiae formulis probata sunt. Com- 

 mutatio igitur vel levissima, si illos audis, in theologia ne cogitari quidem 

 potest, qualis obtinere in ceteris disciplinis solet. 



