R A X I 0. 9 



stantis , e Sacris Literis disputandi arma sumentis , denique doctoris acade- 

 mici, verum unice quaerentis muneri atque personae me satisfacturum esse 

 confido. An satisfecerim , vos AA. ! postquam dixero , iudicabitis. 



I; In critica Librorum Sacroruin quantum discriminis intersit inter vete- 

 rem superioris aevi theologiam, et temporis nostri studia, vix opus est 

 monere. Protestantismus saeculo XVI oritur, traditionis ecclesiasticae 

 auctoritas reiicitur , Scriptura S. unicus proclamatur religionis Christianae 

 fons. Principium cui in hisce reformatofes obtemperarunt, hoc erat, ut, 

 in diiudicanda religione Christiana, ab incerta traditione ad fontes historicos 

 recurrerent. Hoc ipsurn vero , Literas Sacras unicum et principem habendas 

 religionis Christianae fontern esse , nolite existimare superstructum a Re- 

 formatoribus fuisse instaurata Librorum S. critica disquisitione. Ponebant 

 hoc simpliciter veluti thesin dogmaticam , ab eadem ecclesiae traditione or- 

 tam quam reiecerant. Nam quod de apostolica origine nonnullorum librorum 

 N. T. hie et ille in Reformatoribus dubitarunt , factum hoc item maximam 

 partem ad. exemplum ecclesiae primaevae est, nee impedivit, quominus 

 catalogus Librorum Sacrorum , ab ecclesia veteri constitutus , dogma adeo 

 ecclesiasticura de Canone, in libros etiam Protestantium symbolicos trans- 

 iret. Quid? quod in ipsa dubitatione de quorumdam N. T. librorum 

 authentia tanta perpetuo fuit traditionis ecclesiasticae auctoritas, ut, cuius 

 authentiam, historicis argumentis inductus, negaverat CALVINUS, eamdem 

 PETRI epistolam posteriorem canonicam agnosceret et nisi PETRO, Deo 

 tamen, auctori primario, tribueret. Vel levissima adeo dubitatio critica, 

 an pentateuchus a MOSE scripta esset, //nebulonum" esse CALVINO et //bla- 

 teronum" videbatur. Quod vero LUTHERUS IACOBI epistolae authentiam 

 negavit , nolite credere fecisse eum , rationibus criticis inductum , cum 

 scilicet ita iudicasse eum constet, quod cum ipsius dogrnatica sentiendi 

 ratione de loco iustificationis non convenire videretur. Nee aliter visum 

 fuit per duo saecula est, Reformation em proximo sequentia. In dies 

 vetus superstitio de Canone divinitus constituto, invitis protestantismi 

 principiis, invaluit. Critices, quam suo adhuc modo praestantiores qui- 

 que Reformatores excoluerant , vel ultima vestigia temporum decursu 

 peritura videbantur, imo vero critices usus vel levissimus mox ita in 



