I U D I C I A. 189 



His tamen vitiis quum variae non contemnendae virtutes oppositae vide- 

 rentur, Ordo censuit ut eius commentationis mentio fieret honorificentis- 

 sima. Disputationis auctorem se professus est ADRIAAN GOSTAAF ARTHUR 

 SLOET TOT OLDHUIS, lur. Cand. in Academia Groningana. 



Altera commentatio die paene serius missa ad Senatus graphiarium prae- 

 ferebat SCHLEGELII verba: t/Gerade diejenigen modernen Gedickte caet." 

 Itaque Senatus Academicus hac de re consultus censuit non posse hoc 

 responsum ad solitum certamen admitti ne forte quid derogaretur iuri 

 eius qui omnibus certaminis legibus plane satisfecisset. Quum tamen ilia 

 commentatio tarn exiguo temporis intervallo serius missa esset ut ad opus 

 conficiendum nihil paene illud conducere potuisset; sero autem missae 

 culpa fortasse ne auctori quidem tribuenda esset: placuit senatui ut sepa- 

 ratim de hoc responso iudicium fieret. Igitur disquisitione habita Ordo 

 iudicavit continere hanc commentationem indicia intentions studii literarum 

 quam vulgo ea aetate aut inveniri aut postulari soleat, scriptam esse cum 

 egregia libertate et maturitate iudicii, denique plane quaestioni propositae 

 satisfacere. Petente Senatu placuit Regi Augustissimo ut auctori disser- 

 tatiouis quamvis sere missae tamen aureum praemium extra ordinem tri- 

 bueretur. 



Aperta scidula apparuit huius responsi auctorem esse IANDM TEN BRINK, 

 Theol. in Academia Traiectina Stud. 



Ad quaestionem e Literis Latinis quae erat de ordine et successione car- 

 minum Horatianorum Ordo unum accepit responsum inscriptum verbis 

 CICERONIS: i/Sequimur probabilia caet." 



Huius auctor satis instructus a subsidiis ad opus accessit. Nam excepta 

 RITTERI editione ad quaestionem solvendam plerosque adhibuit scripto- 

 res qui usui esse poterant, sed passim diligentia et iudicandi sollertia desi- 

 derantur. Dum enim auctor partim recentiores duces sequitur, partim 

 ab iis recedit, contraria subinde statuit et pugnantia; in quibus illud vel 

 maximum quod quum tres priores carminum libros cum FKANKIO a. 730 

 editos statuat , alibi rursus hoc quasi oblitus aliquot carmina ex ipsis illis 

 libris posteriori tempori assignat. Conspectus chronologieus quern praemisit 

 et in quo accuratius de rebus dubiis, veluti de bellis Parthorum , de Augusti 

 expeditionibus , de lano obserato exponere neglexit, ne ad eum quidem moduin 



