190 I U D I C [ A. 



perfectus est quern initio scriptor cogitaverat: nam in reliqua operis parte 

 subinde provocat ad annos qui ibi desunt. Ubi de singulis agit carruinibus 

 dubiorum locorum explicatio desideratur, quaedam carmina de quibus in 

 //Fastis Horatianis" non suo loco exposuerat FRANKIUS , noster plane omisit , 

 alibi ex eodem et OREIJ.IO quaedam tacite describens. In ultima disputa- 

 tionis parte etsi quaedam bonae frugis reperiuntur, tamen necessaria omissa 

 sunt, admixta aliena. Denique in usu sermonis Latini probavit se non 

 esse hospitem; plane scripsit et quod intelligas, sed incuria et festina- 

 tione ut videtur vitia commisit satis gravia. 



Quae quum ita essent censuit Ordo huius disputationis auctorem nee 

 praemio nee honorifica mentione posse ornari. Ergo scidula deleta. 



C. M. FRANCKEN, 

 Ord. h. t. ab actis. 



Ordini lurisconsultorum ad propositam quaestioneni de Origine et pro- 

 (jressione Bonorum Possessions quatuor oblatae sunt commentationes. 



Primae haec erant adscripta SAVIGNII verba: nHierin nun konnen un$ 

 die Homer als grosse Muster dienen indem in ihren Einrichtungen stets 

 die doppelte Neigung offenbar wird die Veryangenlieit zu ehren und den 

 Mlligcn Anspriiclien der Gegenwart gemtg zu tkun." 



Altera insignis erat hoc GUSTAVI HUGONIS effato: iiAlles Geschichtliche 

 ist wesentlich lilckenhaft" 



Tcrtiae adiuncta erant VIRGILII verba: nViresque acquirit eundo." 



Quartae erat symbolum : nSensim scandendo." 



Quarum scriptionum auctores in hac honesta de victoria certatione omnes 

 egregias laudes meruisse iudicat Ordo iisque dignos se laudum aemulos 

 nactos esse gratulatur. 



In lubrico autem de singulis iudicio sic decernendum censuit com- 

 mentationis primae et tertiae scriptores se virtute pares praestitisse. 

 Ordine quippe concinno uterque, rnagna disputandi scribendique facilitate 

 quaestiones saepe difficiles argumenti subtilioris ita tractavit atque in expo- 

 nendis diiuclicandisque lurisconsultorum sententiis iuvenilis ingenii bonita- 

 tem doctrinaeque accuratae praestantiam ita probavit, ut iuris Romani 

 scientia probabili non tincti sed imbuti videreatur. Quibus dotibus quum 



