224 HUGO BEIJERMAN 



eeuw. Men voorspelt haar op beter of minder goede grondeu , niaar altijcl 

 aannemelijk voor hoorders die helpen hopeii omdat zij helpen wenschen, 

 eeue luisterrijke toekorast, dat is zulk eene waarin zij krachtig zal werken 

 en al gedurig nuttiger zal zijn. Dat noemt men eene feestrede. Maar 

 hier verkeer ik zoowel wat het verledene als wat de toekomst betreft in 

 een toestand van uitzondering. 



Terug komen op het laug verledene, nog eens zeggen wat VAN LENNEP 

 en ROOIJENS zoo goed gezegd en uitgeput hadden, er viel niet aan te den- 

 ken. De laatste vijfentwintig jaren dus. Maar in 't korte van dat tijdvak 

 stak de groote zvvarigheid. 



Wat is 't verledene van eene Universiteit of van een Athenaeum? wat 

 kunnen er in den regel de heugelijke lotgevallen van zijn? Vooreerst, dat 

 er een buiten verhouding groot aantal bekwatne mannen in de leerstoelen 

 geplaatst waren en dat zij hun licht er lieten schijnen. Ten tweede, dat er 

 uit hunne school een buiten verhouding groot aantal bekwame leerlingen 

 te voorschijn traden die het Vaderland, ja zelfs de menschheid aan zich 

 verpligtten. 



Heeft nu de Redenaar een tijdvak van honderd jaren achter zich, groot 

 is zijn voorregt, gemakkelijk, vergelijkender wijze gesproken, zijne taak. 

 Ongetwijfeld er is takt en talent toe noodig om sedert lang overledenen 

 in hun eigenaardigheid te kenschetsen, him invloed op al wat goed en 

 nuttig is te bepalen ; maar vleijerij of onregtvaardigheid zijn hierbij weinig 

 te duchten. Men behoeft ook niet alien die den Hoogleeraars-titel voerden 

 te noernen, of kan met een enkel woord volstaan. Niet prijzen is nog 

 niet hetzelfde als berispen , niet met name noemen sluit nog geenszins het 

 vonnis der veroordeeling in. Zoo, waar het sedert lang overledenen betreft 

 en om dat in 't voorbijgaan op te merken bedient de Redenaar 

 zich van de Latijnsche taal, dan is er voorraad van prijzende superlativen 

 die de volzinnen fraai doen klinken en afronden, zonder dat hij , die ze 

 bezigt, er voor de beteekenis bij behaald is. De eeuwfeestredenaar dan 

 kan het zoo schikken, dat hij zijne tijdgenooten ongemoeid laat, en dit 

 wil ik hier verstaan hebben ~ niet van afkeuring, daaraan is in 't geheel 

 nooit te denken maar van lof die in het aangezigt toegezvvaaid den 

 \raarlijk verdienstelijke als een stiklucht toewalmt. 



