O R A T I O. I 7 ; 



turn rcro vel maxime peregrinatorum studiis ita esse amplificatam , expurgatam 

 ab erroribus , ineptiis , vanisque commentis : vindicatam a nescio qua puerili et 

 sterili rerum tractatione , ut ea jam quam longissime immortalis iliius viri , quara 

 ipse palam professus est, exspectationem superaverit. 



At vero , ilia , quanquam praeclara sunt , ex omnibus tamen illis laboribus , 

 quos ad exterarum terrarum studium multi impenderunt, nulla unquam aut 

 nobilior aut uberior scges effloruit , quam ea quae ad ipsqs homines pertinet ho- 

 minumque historfam. Mira quidem et efficacissima Naturae potestas est in augen- 

 da generis humani varietate et mutatione. Eas cum innumerae causae efficiunt, 

 turn potissimum coeli temperies, locorum diversitas, victus, necessitates, vitae 

 ratio; vitae coelique ratio, turn aliae Naturae injuriae, egestas, morbi, pestis, 

 saepe usque ad deformitatem tollunt , quicquid in humano corpora pulchrum et 

 Tenustum est ; longe plura , quae foeda sunt in hominibus , adferunt consuetude, 

 degenercs ritas , scelera , mentis aberratio : nam ne ipsius quidem mentis et ra- 

 tionis pracstantia ab ilia Naturae varietate immunis est. Attamen quantumvis 

 multiplex, varia, et inextricabilis humana Natura sitj ex omnium tamen per 

 totum terrarum orbem dispersarum gentium indagatione et cognitione haec gene- 

 ralis scientiae summa colligitur : unum , ubique terrarum , mente et ratione 

 praeditum, genus humrnum esse, idemque eo ipso a brutis animalibus maxime 

 distinctum ; in hoc uno sibi constare Naturam. Ergo jam explosa sunt , quae 

 olim de sylvestribus , de feris et semifefis hominibus, de cognata et conjuncta 

 hominum et bestiarum quarundam natura fabulati sunt rerum ignari et creduli 

 homines , qui neque naturas hominum , neque omnem vim atque caussas huma- 

 nitatis perspexerunt; ergo jam ridemus eorum argutiolas, qui vel hac nostra ae- 

 tate, in clarissima scientiae luce, tanquam sua se humanitate abdicantes ipsi, 

 quaestionem injiciunt de communi quadam hominum et nescio cujus bestiolae 

 origine. At vero jam et ii sariius judiccnt, et superbiam tollant, qui se suamque: 

 gentem pracstare caeteris , exteras gentes novercam Naturarn habere arbitrantur. 

 Satis me dixisse arbitror , ut quodanimodo intelligatur , quantos fructus Natu- 

 rae studia ex Indicarum terrarum perlustratioue reportaverint. Quibus , quan- 

 tulacunque ea sint , quae meae de rerum Natura scientiae ex superiore illo iti- 

 nere accesserint, tamen, si mea experientia fidem faciat, hoc vere affirmare 

 possum, eorum omnium, quae ad ampiiticandum Naturae studium valeant, 

 ubemmum fontcm in iis , quas peragravi , Indiae terris existere , turn vero ea 



C lou- 



