COMMENTATIO AD QUAESTIONEM LITERARIAM. 63 



In pompis solennibus multa in se invicem convitia jactabant, quare personas indue- 

 bant ne facile dignosci possent vid. Harp, in v. irofiircias et Ulp. ad h. /. 



"Avu ironxftuv Arfyc/ .] .Provcrbiura civa iroT*ft&v tl peT dicitur de us" quae contra natu- 

 ram , quae inversa , quae absurda sunt , uti si quid in flumen projectum , non ad in- 

 feriorem sed ad supcriorem fhmiinis partem i. e. ad originera flueret. Sententia igi- 

 tur est : tune quidem omnia inversa fuere, cum Aeschines iinpudic'itiae accusaverit, cu- 

 jus ipse reus erat. Cf. Ulp. ad h. I. 



,p. 108. Ev/3cyA<] Hie enira aderat judicio et erat ex Aeschinis vuvwipoii; vid. Aesch. 

 de F. L. p. 151. 



'Hyijfr/Afp ] Hie. in Euboeam ab Atheniensibus missus tit Plutarchum contra Philippum 

 juvaret, aecusatus est quod populiitn deceperit vid. Ulp t ad h. I. 



piru(3(5uA(j) Tiji NfxtjpoSrau Qeltf ] Alius hie rursus esse videtur quam Thrasybuli filius de 

 quo paulo ante. 



'ET) iJi.lv T)?$ KPUTW \fj4Qou rtftwu ] In judiciis Ti^roTf plerumque bis suffragia fere- 

 bantur : accusator enim et reus cum causam dixissent, statim judices suffragia fere- 

 bant , quibus statuebant reum damnarent an absolvercnt atque haec erat ; irpuTy $')- 

 QH;. Si non reus judicatus esset, dissolutum erat judicium , sin minus nova aqua 

 infundebatur reo ejusque trvvwcpcig, non quidem ut crimen negaret, atque ita se de- 

 fenc'eret, sed ut judicibus persuaderet ut mites essent in lite aestimanda lv T^ Tinfoil 

 vel lv TV rtft^xTi (solebat enim accusatory ypa$y adjungere r3 ri^^x: sic v. g 

 Aeschines, Ctesiphontis tl^ymt, scripserat 50 talentorum : cf. Dem. ds Cor, p. 261. 

 add. Aeschines de F. L, p. 93.) quo facto alterum suffragium ferebatur ^ Sfurepx 

 ^ijcpoe) de litis aestimatione, cf. /leschin. adv. Ctes. p, 2:7. et Cic. de Orat. I, 54. 

 qui ibi eum morem exponit , cum de Socratis judicio dicat : quod autem ibi refert 

 Cicero moria fuisse Athenis , ut post primas sententias interrogaretur reus quam 

 quasi aestimationem commeruisse se maxime confiteretur , nihil aliud est quam quod 

 dicto Aeschinis loco dicitur , ut reus scilicet crimen confessus , quippe jam damna- 

 tus , litis aestimationem quam minimam se commereri judicibus persuadevet : Socrates 

 igitur cum secunda vice aqua ei infusa esset , non supplicavit judices ut in lite aesti- 

 manda leves essent, quum omni culpa carere se profiteretur, et in Prytaneo potius ut 

 publice aleretur, mereri sese dixit. Interdum fiebat, ut reus statim crimen con 

 fiteretur, quo casu aw vsp} rou irpayitxroi; xvc keys ITO , AA* euSu? irefl iciu TI(AV(AXT<H; 

 IxtTfvsv vid. Aesch. adv. Timarch. p. 58 /. Idem mos Romae quoque quodammo- 

 do obtinebat. Reo enim damnato, lis aestimabatur , quod negligentius saepius fieri 

 dicit Cic. pro Cluentio c. 41. Eubulus igitur non quidem ante primum sufFragium 

 pro reis illis dixerat, quorum crimen negare non audebat, et cum damnad essent noa 

 nisi summo cum pudore pro litis aestimatione dixit. 



