COMMENTATIO 



A D 



QUAESTIONEM THEOLOGICAM. 



PROLEGOMENA. 



i ideam naturae divinae quodammodo claram et perspicuam menti nostrae informare 

 velinuis , perfectionem , quae Deo necessario competit et proprie una est atque indivisa , 

 in panes dispescere easque singulatim considerare cogimur. Hae autem partes communi 

 nomine Attributorum , Proprietatum seu Virtutum Dei appellari solent, quae, licet ar 

 ctissimo inter se vinculo conjuncta sint , cogitando tamen discernere possumus , vel adeo 

 ob mentis nostrae imbeciUitatem separatim spectare debemus. Modus vero , quo attributa 

 divina proponuntur ( i ) itemque ordo quo recensennir , apud alios alius reperitur. In 

 Litteris quidem Sacris ea nusquam una serie enarrantur aut certo ordine enumerantur ; sed 

 pro diversitate orationis et consilii, auctores S. S. mine potentiam divinam, nunc sancti- 

 tatera laudant, rcodo justitiara divini numinis celebrant, modo benignitatem. Eadem in 

 exponendis rebus divinis simplicitas etiam in illo aevo deprehenditur , quod Apostolis 

 proximum est; immo (2) totis seculis prioribus praecipuum theologi Christian! munus 

 erat in tractandis interpretandisque libris SS. et placitis ac praeceptis , quae in codice S. 

 exhibentur, ad usum vitae conferendis. Placuit haec docendi simplicitas nonnullis Theo- 

 logis tantopere , ut earn revocatam vellent , et , quod peculiariter ad virtutes divinas atti- 

 net , fuerunt , qui earum divisionem atque per classes certas descriptionem plane absurdam 

 dicerent (3). Sed qui ita jtidicarunt, et, quidquid in disciplinis systematicum est, par- 

 vi fccerunt vel prorsus contempserunt , illi ex nostra opinione mentis humanae naturam 



at- 



(i ) De modo, quo virtuces divinae in Codice S. proponuntur, agic Rot. Lowth de Sacra Pocsi 

 Hebr. Praelect. XVI. 



(O ./. C. Doederlein , Inst. Theol. Christ. 1. 66. pag. 219. Ed. V. 

 .^. T. Krug, Metaph. 188. pag. 377. Ed. II. 



A a 



