PAUL[ JACOBI ANDREW 



xv ielvv , inquit, cvofixruv TX p,lv xiroQxTittui; klyfrai , Sytovvrx rb virtpcfoiov , otov 

 ', &%povog, &vxp%os K. r. A. TX Si KxrotQxTixus teyipevx 3$ echtou ruv 

 i us yxp ahto; TTXVTUV tuv Svruv tea.} navy*; oiivlxq , x< u v klyerxi xxl 

 In hoc loco, quia postea ad cum redeundum erit, paululum subsistemus. Inci- 

 pit Johannes a negativi* et subjungit positiva , hand teniere aut casu, ut nobis quidem vi- 

 detur, sed quia hunc ordinem contrariae dispcsitioni praeponebat, assentiens baud dubie 

 auctori . Dionysiacorum , cujus haec sunt verba (i): si rclvuv xl pev xnoQatrtis tirl 

 vv Sei'uv zlvteif, xl & x*T*Qx<rei9 ( vel omnino vel ex parte) avxpitotrTOi , T% 

 TUV dso^Ttav tlxcioTtpx IAK^OV fofiv jVi TUV xoptiTuv j It* ruv wofMlov avx- 

 QxvToptx. Vaknt eodera ipsa Johannis verba (a) : off* heyoftev eril 8iou KXTX- 

 , ou TW $u<rtv t xMx r*ire?1 tyv cpuriv fytoT. Intellexerunt igitur magni 

 hi viri, minus proprie vel adaequute de Deo dici to. vrtwrixx vel airoQxTiitx. 

 Obiter hie monemus, quod Johannes in Deo tint poveiov vocat [ipsiGraeci exponunt 

 virtf ifZexv cutrlotv ov~\ vel adeo xvoutrisv, ambiguitate quadam laborare; excedit enim om 

 ceui substainiam vel esseutiam , quod prorsus nihil est , et possis illud intelligere Deum 

 TO nihil vel in Deo esse rb nihil t ut mundus apud Justinum Mart. (3) dicitur JT<- 

 in TOU xvouirlov i'i<; ovrlxv. Potest tamen et debet haud dubie ea oMx Johannis , 

 qnae Deo abjudicatur, intelligi de omnibus rebus finitis, quibus vulgo in omni sermone 

 humano cMet aut essentia tribuitur sive jure sive immerito , ita ut sententia Damasceni haec 

 sit: si quid rerura finitarum est CUT/*, Deus non est ofalx, sed TO virepouftov xxl 

 eivoua-tov, quippe qui omnem substantiam et essentiam , qualem nos quidem cogita- 

 rous, sensualem scilicet, superat; sin Deus oiitrlx vel o uv vel T? 8v, nihil aliud hoc 

 nomine honoretur , certe non eodem sensu, quo essentiam Deo adscribimus. Potuit igi- 

 tur Joh, Damascemts vocabulis illis , licet Athci'smo affinibus, uti eodem jure, quo Sam. 

 Werenfehius (4) dicit, esse plyx A/v ZtxTTtffix inter Deum et res creatas solum Deum 

 dicere posse: ego sum nullo modo coaequandum iis, quae nihil sint coram ipso. Non 

 abhorret ab his, quod nonnulli Philosophi monuenmt, in idea Dei seu Entis realissimi 

 inundum non esse nisi meram negatione'ra , brevi , Deum et res finitas esse incomparabi- 

 lia. Quantopere autem roTg xiroQartKoTf delectati fuerint Theologi veteres, magna. 

 vocabulorum copia arguit, quae forma Grammatica negationem indicant, ut: x 

 aQOxpTog, xxrt<rTa? t xvtx(p pxirTCt, xirs p /Xtj nros , 

 rcf, xvf!;i%vlx<rTO<; t dvs^epsvvttTOft xSexrof, 



civ xkkoturof , <eTeA5<TTO$, XT t A e vryros , xSaivxroft &TpeirTOf, x 

 vel XK&PXVTO?, txvelSeoi;, x<r%tiitTt true, dvuv ipxTix; , oifvvQtTOf , 



, ttiplCTTOt Vel XJTCp I <S f I (FTOft T f ///3 A f JT T 5 , XirfJfflTCf, 



( i ) Suicerus in voce &xl<f)a<ri( extr. I. pag. 487. ( * ) Suicerus 1. 1. pag. 488. 



( 3 ) Idem in voce vs</9- I. pag. 369 princ. ( 4 ) Opusc. Theol. pag. 673. 



